کپی کردن هارد به هارد اطلاعات

یکی از کارهایی که موقع تعویض هارد یا مواقع دیگر زیاد به آن نیاز خواهید داشت، انتقال فایل و برنامه‌ها از یک هارد به هارد دیسک دیگر است. البته اگر دو کامپیوتر در اختیار داشته باشید به راحتی با اتصال شبکه یا از طریق کابل پورت موازی (و حتی سری) امکان اتصال دو کامپیوتر و مبادله دیتا بین آن دو وجود دارد. ولی اگر فقط یک کامپیوتر داشته باشید و یا مایل باشید که انتقال دیتا با سرعت بالا انجام گیرد بهترین کار اتصال هار دیسک‌ها به یک کامپیوتر و مبادله دیتا بین آنهاست.

جهت اجرای این کار باید کمی حرفه‌ای باشید و حواستان را جمع کنید. رایانه‌ها معمولا دارای یک هارد دیسک هستند. در اولین قدم بهتر است که پارتیشن‌های هارد دیسک خودتان را نامگذاری کنید، تا بعدا درایو های دو هارد را به راحتی از همدیگر تشخیص دهید.

برای این کار به My Computer رفته و روی یک پارتیشن کلیک راست کنید. گزینه Properties را انتخاب نمایید. در پنجره باز شده شما می‌توانید نام پارتیشن را تغییر دهید. این کار را برای همه پارتیشن‌ها تکرار کرده و نام آنها را به خاطر بسپارید. حالا رایانه‌تان را خاموش کنید .

شما هارددیسکی که می‌خواهید اطلاعات را از آن کپی کنید در اختیار دارید. هارددیسک‌های امروزی یک کابل IDE یا sata برای اتصال به ماردبرد و یک کابل برق برای اتصال به power دارند. اما مهمترین نکته که شما باید به آن دقت کنید جامپرها هستند. معمولا روی بدنه هارد دیسک‌ها نحوه قرار گیری جامپرها توضیح داده شده است. جامپر یک قطعه ریز است که می‌توان به وسیله آن تنظیمات یک قطعه سخت افزاری را به صورت فیزیکی تغییر داد. در جدول موجود روی بدنه هارد دیسک به دنبال وضعیت Slave بگردید. شما باید جامپر هارد دیسک دوم را با توجه به توضیحات این جدول به حالت Slave تغییر بدهید.

قبل از باز کردن در کیس به مقاله "حفاظت در برابر ESD" نگاهی بیاندازید.حالا در کیس (رایانه خاموش) را باز کنید.

در کیس دنبال هارد خودتان بگردید. مشاهده می‌کنید که کابلی آن را به مادربرد متصل کرده است. این کابل از نوع نواری بوده معمولا دارای دو جای اتصال می‌باشد. ممکن است این کابل هم به هارد دیسک شما و هم به سی دی رام متصل باشد. شما می توانید از طریق همین کابل هارد دیسک دوم را به مادربرد متصل کنید . برای این کار می توانید جای اتصال دوم را از سی‌دی رام جدا کنید، به جای آن هارد دیسک را به این قسمت متصل کنید .(اگر در نظر دارید هر دو هارد را برای مدت طولانی استفاده نمایید برای اتصال سی‌دی‌رام کابل دیگری تهیه کنید)

حالا شما 2 هارد دیسک را از طریق یک کابل به مادربرد رایانه تان متصل کرده‌اید. هارد دیسک رایانه شما به عنوان هارد اصلی و میزبان(Master) و هارددیسک دوم به عنوان مهمان(Slave) به حساب می‌آید حالا باید برق مورد نیاز را برای هارد دیسک مهمان تامین کنید. به نوع فیش POWER هارد دیسک دقت کنید. یکی از این نوع فیش‌ها احتمالا در رایانه شما به صورت آزاد وجود دارد. این کابل‌ها همگی به سیستم اصلی برق رایانه متصل هستند. یکی از این فیش‌های آزاد را به هارد دیسک میهمان وصل کنید. اگر قصد استفاده موقت از هارد دیسک دوم را دارید و نمی خواهید داخل کیس آنرا نصب نمایید، هارد را در موقعیتی قرار دهید که با سایر اجزا و بدنه کیس اتصال نداشته باشد.

حالا باید رایانه تان را روشن کنید. به محض روشن شدن رایانه کلید Delete را فشار دهید تا وارد تنظیمات Bios شوید. این منو ممکن است با توجه به نوع مادربرد متفاوت باشد. اما معولا در اولین منو تنظیمات هارد دیسک تعیین می‌شود

به منوی Standard Cmos Features بروید. معمولا به صورت پیش فرض مادربرد های جدید برای شناسایی هارد دیسک‌ها در حالت اتوماتیک تنظیم شده اند. اگر این گونه نیست شما تنظیم این قسمت را به حالت Auto تغییر دهید تا مادربرد به به صورت خودکار هارددیسک‌ها را شناسایی کند. بعد از انجام این کار از این منو بیرون آمده و گزینه Save and Exit را انتخاب کنید .

در صورتی که تمام مراحل را درست انجام داده باشید رایانه شما مثل سابق عمل می‌کند. ویندوز شما بالا می‌آید. اما با رفتن به قسمت My Computer متوجه اضافه شدن پارتیشن های جدید می‌شوید. پارتیشن های غریبه که نامشان برای شما آشنا نیست همان پارتیشن‌های هارد دیسک مهمان هستند. حالا اطلاعاتی را که لازم دارید بین دو هارد دیسک کپی کنید. دقیقا مانند زمانی که روی هارد دیسک خودتان اطلاعات را از یک پارتیشن به پارتیشن دیگری کپی می‌کردید. بعد از تمام شدن کارتان دوباره رایانه‌تان را خاموش کنید. شما حالا باید همه چیز را به حالت اول برگردانید. هارد دیسک میهمان را با جدا کردن کابل‌های مادر برد و برق جدا کنید .وضعیت جامپر روی آن را دوباره به حالت اول برگردانید. این حالت روی بدنه هارد دیسک با عنوان Master مشخص شده است. اگر محل اتصال دوم روی کابل قبلا به سی دی رام متصل بود دوباره آن را به همان وضعیت برگردانید . در کیس را هم کاملا ببندید .

توجه :هرگز با کامپیوتر روشن، هارد دیسک را به کامپیوترتان وصل یا از آن جدا نکنید.

پشتیبان‌گیری از هارد بصورت اتوماتیک و ساده

آخرین باری که از اطلاعات و فایل‌های مهم روی کامپیوترتان که برایتان حیاتی می‌باشند نسخه‌ی پشتیبان تهیه کردید چه زمانی بوده است؟

بگذارید صادقانه بگویم، خود من هم به داشتن backup(نسخه پشتیبان) اعتقادی نداشتم ولی خوب وقتی برای اولین بار در اثر نوسان برق و سهل انگاری خودم کلی اطلاعات از دست رفت یاد گرفتم که بک‌آپ گرفتن اساسا از نان شب هم واجب‌تر است.

یکی از شیوه های منسوخ بک‌آپ‌گیری رایت کردن فایل‌های ضروری بر روی CD و DVD به صورت دستی است که علاوه بر اینکه از شما زمان زیادی می‌برد، باعث فرسودگی رایتر و صرف هزینه‌های اضافی CD و DVD نیز خواهد شد.

اما مواد لازم برای برنامه:

1- یک عدد کامپیوتر تحت ویندوز

2- یک هارد دیسک اکسترنال یا مجزا ویژه بک‌آپ گیری.

توضیح واضحات اینکه برای داشتن یک هارد دیسک اکسترنال یا یک هارد ویژه بک‌آپ گیری راه‌های مختلفی وجود دارد، اول اینکه اگر کامپیوتری قدیمی داشته‌اید و حالا یک سیستم جدید تهیه کرده‌اید یا یک هارد جدید با حجم بیشتر جایگزین هارد قدیمی کرده اید هارد قدیمی را به چند هزار تومان در بازار آب نکنید زیرا که ابزار مناسبی است برای بک آپ گیری و نجات شما در مواقع حیاتی. اگر هم در جیبتان ریال اضافی هست که می‌توانید یک هارد اکسترنال با کلاس یا ابزارهای مشابه آن را تهیه کنید!

3- یک سرور FTP.

مورد سوم به شدت اختیاری است و برای کسانی می‌باشد که اطلاعات روی هاردشان در حد اطلاعات روی هارد کامپیوتر بیل گیتس دارای اهمیت است و می‌خواهند حسابی محکم کاری کنند و البته از اتصالات اینترنتی با سرعت بسیار بالا بهره مندند. با کمک اتصال اینترنتی می‌توانید فایل‌های خود را به یک سرور که خاص پشتیان گیری است(رایگانش هم وجود دارد)، منتقل سازید. ما در این مقاله قصد نداریم به این روش بپردازیم، فقط گفتیم که بدانید چینین چیزی هم امکان پذیر است.

اما برویم سراغ تهیه نسخه‌ی پشتیبان به صورت اتوماتیک:

1- نصب و تنظیم سخت افزار و نرم افزار لازم.

هاردهای اکسترنال که خدا پدر و مادر پورت USB و سایر روش‌های موجود را بیامرزد، اتصالشان کاری ندارد. می‌ماند دسته‌ی دیگر هاردها. در مقاله " کپی کردن هارد به هارد اطلاعات " به نحوه اتصال هارد دوم به کامپیوتر پرداخته‌ایم. در صورت نیاز به آنجا مراجعه نمایید.

در زمینه‌ نرم افزار هم لازم است SyncBack Freeware v3.2.18.0 را دانلود و نصب کنید (به اواسط صفحه یی که لینک داده شده رجوع کنید). نسخه مذکور نسخه رایگان SyncBackSE است که امکاناتش برای ما کافی می‌باشد.

در این راهنما من از یک هارد دیسک اکسترنال استفاده کرده‌ام که وقتی به کامپیوترم وصلش نمودم کامپیوتر به آن کارکتر H را اختصاص داد و خودم شخصا Backup نامگذاریش کردم، بعد از اتصال هارد دیسک پشتیبان از طریق ویندوز اکسپلورر به سراغش می‌رویم و درون آن سه عدد فولدر ایجاد می‌کنیم. شبانه یا Nightly ، هفتگی یا Weekly و ماهانه یا Monthly و از این به بعد نسخه‌های پشتیبان‌مان را در این فولدرها ذخیره خواهیم کرد.

2- ساخت پروفایل بک آپ.

SyncBack را که برای اولین بار اجرا نمائید از شما سئوال خواهد کرد آیا می‌خواهید یک پروفایل جدید بسازید؟ و شما پاسخ مثبت می‌دهید بعد برنامه برای ساخت پروفایل دو گزینه به شما می‌دهد و شما مطابق تصویر زیر گزینه اول را انتخاب می‌کنید.

بعد از انتخاب گزینه اول یک پروفایل با عنوان Nightly Local Backup ایجاد می‌نمائید. در بخش تنظیمات پروفایل قسمت منبع یا Source آدرس دایرکتوری و یا درایوی که می‌خواهید از اطلاعاتش بک آپ گرفته شود را معین می‌کنید و در قسمت Destination یا مبدا محل ذخیره فایل‌های بک آپ ویژه این پروفایل که فولدر Nightly روی هارد دیسک پشتیبان است را آدرس دهی می‌نمائید.

3- زیر دایرکتوری‌های مورد نظرتان را جهت پشتیبان‌گیری معین کنید

در بالا یک گزینه سوم هم باقی ماند با عنوان Sub-dirs که توضحیش را در این بخش می‌دهم. اگر دقت کنید من قصد بک آپ گیری از اطلاعات فولدری با عنوان Reza در درایو C خود را دارم، در این فولدر فایل‌ها و فولدر‌های بسیاری وجود دارد برخی از این زیر فولدر‌ها حاوی فایل‌های موسیقی و ویدئو هستند که حجم کلی‌شان بسیار بالاست و زیاد هم دچار تغییر نمی‌شوند و از طرفی این فایل‌های مالتی مدیا را روی DVD نیز دارم و اصلا تمایلی ندارم در حین تهیه نسخه پشتیبان فضای محدود هارد پشتیبانم چند ده‌گیگابایتش صرف ذخیره این فایل‌ها شود بنابراین در SyncBack در قسمت Sub-dirs گزینه Let me choose which sub-directories to include را انتخاب می‌کنم و این گزینه این شانس را به من می‌دهد تا زیر فولدرهای حاوی فایل‌های مذکور را از پروسه بک آپ‌گیری کنار بگذارم. بعد از انتخاب این گزینه سراغ تب یا برگه Sub-directories و در آنجا زیر فولدرهای مورد نظرمان را معین می‌کنیم، در این برگه اگر تعداد زیرفولدرهای فولدر منبع شما زیاد باشند ممکن است اندکی طول بکشد تا منوی شاخه‌ای از زیرفولدرها به شما نمایش داده شود پس صبور باشید.

4- زمان بندی کردن عملیات

روی تب Misc کلیک نمائید و کلید Schedule را بزنید. خوب در اینجا قصد داریم به برنامه تفهیم کنیم هر شب ساعت 2 بامداد وقتی خواب هستیم و سیستم روشن است به صورت اتوماتیک از منابعی که معین کردیم پشتیبان بگیرد بعد از کلیک کردن بر روی کلید Schedule پنجره‌ای برای زمان‌بندی کردن پروفایل Nightly باز می‌شود در تب Schedule زمان شروع پشتیبان‌گیری توسط این پروفایل را معین کنید در قسمت Task با کلیک بر روی Set Password نام کاربری و پسورد ویندوزتان را وارد نمائید و در قسمت Setting هم می‌توانید یک سری تنظیمات جانبی انجام دهید که لذت کشف‌شان بر حسب نیازهای شما با خودتان است.

اگر یادتان باشد دو فولدر دیگر هم برای پشتیبان گیری به صورت هفتگی و ماهانه بر روی هارد پشتیبان ساختیم حالا می‌توانید مطابق آنچه در بالا گفته شد دو پروفایل دیگر با زمان بندی هفتگی و ماهانه برای تهیه نسخه پشتیبان از فایل‌هایی که نیاز به پشتیبان گیری روزانه ندارند بسازید و آنها را به این فولدرهای مبدا مورد نظر مثل Weekly و Monthly آدرس دهی کنید. بعد از تنظیم همه پروفایل‌های مورد نیاز می‌توانید پروفایل‌ها و عملکردشان را یکی یکی با استفاده از کلید Run تست کنید و نتیجه را مشاهده کنید یا اینکه بگذارید هر پروفایلی به صورت اتوماتیک و سر موعدش اجرا شود و جواب پس بدهد.

یک نکته دیگر اینکه ممکن است یک کاربر خانگی نیازش فقط به یکبار پشتیبان‌گیری هفتگی از بخشی از هاردش باشد و ممکن است یک شرکت بخواهد از اطلاعات مالی‌اش روزانه پشتیبان تهیه کند، پس انتخاب اینکه نقشه پشتیبان‌گیری شما به چه صورت باید باشد به عهده خودتان است و هیچکس بهتر از شما نمی‌تواند آن را طراحی کنید و آنچه در بالا گفته شد صرفا یک مثال جهت درک شما از برنامه و تهیه یک نقشه پشتیبان‌گیری بود.

خوب به همین راحتی شما از اطلاعات مهم‌تان نسخه پشتیبان تهیه کردید و حالا دیگر نیازی نیست اگر در اثر اتفاقی ناخوشایند اطلاعاتتان از دست رفت ناراحت باشید!

منیع: آپدیت بلاگ

روبوکاپ چیست؟ قسمت اول

روبوکاپ (RoboCup) عنوان مسابقاتی بین المللی در زمینه دانش روباتیک و هوش مصنوعی است که بصورت سالیانه توسط فدراسیون بین المللی RoboCup برگزار می‌شود. از آنجا که نام RoboCup برگرفته از کلمات «Robot soccer» (مسابقه فوتبال) و «world Cup» (جام جهانی) است، لذا بی‌جا نیست که آنرا جام جهانی روبات‌ها بنامیم.

هدف روبوکاپ

فدراسیون جهانی روبوکاپ اهداف و جداول زمانی خاصی را برای انجام تحقیقات در این زمینه مشخص کرده است. همانطور که فضانوردان، هدف اولیه خود را رساندن انسان به سطح کره ماه و سپس سالم بازگرداندن او به زمین عنوان کرده بودند، در حالی که هدف اصلی آنها این نبود، بلکه هدف، پیشرفت کلی در زمینه فضانوردی جهان بود؛ بزرگترین هدف روبوکاپ نیز پیشبرد سطح فنی جامعه جهانی می باشد و به عنوان هدفی اولیه: در میانه ی قرن بیست و یکم ( در سال 2050 میلادی) یک تیم متشکل از روبات های فوتبالیست شبیه به انسان، در مسابقه ای واقعی و با رعایت قوانین فیفا تیم قهرمان جام جهانی را شکست خواهد داد.

تاریخچه روبوکاپ

ایده برگزاری جام جهانی روبات‌ها برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ میلادی توسط پروفسور آلن مک ورث از دانشگاه British Columbia کانادا در مقاله‌ای تحت عنوان روبات‌های بینا مطرح شد که این مقاله در سال ۱۹۹۳ در کتابی تحت عنوان «Computer Vision: System, Theory, and Applications» منتشر گردید. در همین زمان گروهی از محققان کشور ژاپن به بررسی امکان‌پذیری برگزاری مسابقه فوتبال روبات‌ها پرداختند که این بررسی‌ها منجر به تأسیس رقابت‌های( Robot J-League که بعد به RoboCup تفییر نام داد) توسط پروفسور مینورو آسادا، یاسو کنیوشی و هیرواکی کیتانو شد. رقابت‌های روبوکاپ در سال ۱۹۹۶ بصورت رسمی آغاز بکار کرد.

سابقه فعالیت روبوکاپ در ایران

پروژه‌ی علمی و پژوهشی روبوکاپ، فعالیت خود را از سال 1377 در دانشگاه صنعتی شریف آغاز نموده و این فعالیت به طور مستتمر تا به امروز ادامه داشته و هر سال با توسعه و گسترش همراه بوده است. درحال حاضر، تیم های این دانشگاه در کلیه‌ی لیگ‌های فعال است و موفق شده‌اند که طی سال‌های اخیر به رتبه‌های ممتازی در عرصه‌های گوناگون نائل آیند.

با شروع این فعالیت علمی در این دانشگاه، تاکنون بیش از ده‌ها دانشگاه، مرکز تحقیقاتی و باشگاه علمی در سراسر کشور به این حرکت علمی و فنی ملحق گردیده‌اند و موجب بروز شور و اشتیاق بسیاری در جوانان مستعد این مرز و بوم برای گسترش مرزهای دانش و همچنین انجام پروژه‌های روباتیک و کاربردی در صنعت گردیده است.

از نکات جالب توجه آن است که برای اولین بار در مسابقات جهانی سال 2001 آمریکا، یک تیم از نوجوانان دبیرستانی ایرانی ( تیم دبیرستان علامه حلی) به عنوان تنها تیم دبیرستانی در مسابقات جهانی روبوکاپ شرکت نمودند و در بین بسیاری از تیم‌ها، از دانشگاه‌های معتبر کشورهای پیشرفته، موفق به کسب رتبه اول در یکی از شاخه‌های مسابقات شبیه سازی فوتبال شدند.

رشته‌های مسابقات روبوکاپ

• رقابت‌های فوتبال

o لیگ شبیه سازی(soccer simulation)

o لیگ روبات‌های سایز کوچک(small size)

o لیگ روبات‌های سایز متوسط(middle size)

o لیگ روبات‌های چهارپا

o لیگ روبات‌های انسان نما

• رقابت‌های امداد و نجات

o لیگ شبیه سازی نجات(rescue simulation)

o لیگ روبات‌های امدادگر

• مسابقات نوجوانان (زیر ۱۸ سال)

o رقابت‌های فوتبال

o رقابت‌های رقص

o رقابت‌های امداد و نجات

o رقابت عمومی

• مسابقات روبات‌های خانگی

در قسمت دوم این مقاله با برخی از این مسابقات آشنا می‌شویم.

روبوکاپ چیست؟ قسمت اول

روبوکاپ (RoboCup) عنوان مسابقاتی بین المللی در زمینه دانش روباتیک و هوش مصنوعی است که بصورت سالیانه توسط فدراسیون بین المللی RoboCup برگزار می‌شود. از آنجا که نام RoboCup برگرفته از کلمات «Robot soccer» (مسابقه فوتبال) و «world Cup» (جام جهانی) است، لذا بی‌جا نیست که آنرا جام جهانی روبات‌ها بنامیم.

هدف روبوکاپ

فدراسیون جهانی روبوکاپ اهداف و جداول زمانی خاصی را برای انجام تحقیقات در این زمینه مشخص کرده است. همانطور که فضانوردان، هدف اولیه خود را رساندن انسان به سطح کره ماه و سپس سالم بازگرداندن او به زمین عنوان کرده بودند، در حالی که هدف اصلی آنها این نبود، بلکه هدف، پیشرفت کلی در زمینه فضانوردی جهان بود؛ بزرگترین هدف روبوکاپ نیز پیشبرد سطح فنی جامعه جهانی می باشد و به عنوان هدفی اولیه: در میانه ی قرن بیست و یکم ( در سال 2050 میلادی) یک تیم متشکل از روبات های فوتبالیست شبیه به انسان، در مسابقه ای واقعی و با رعایت قوانین فیفا تیم قهرمان جام جهانی را شکست خواهد داد.

تاریخچه روبوکاپ

ایده برگزاری جام جهانی روبات‌ها برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ میلادی توسط پروفسور آلن مک ورث از دانشگاه British Columbia کانادا در مقاله‌ای تحت عنوان روبات‌های بینا مطرح شد که این مقاله در سال ۱۹۹۳ در کتابی تحت عنوان «Computer Vision: System, Theory, and Applications» منتشر گردید. در همین زمان گروهی از محققان کشور ژاپن به بررسی امکان‌پذیری برگزاری مسابقه فوتبال روبات‌ها پرداختند که این بررسی‌ها منجر به تأسیس رقابت‌های( Robot J-League که بعد به RoboCup تفییر نام داد) توسط پروفسور مینورو آسادا، یاسو کنیوشی و هیرواکی کیتانو شد. رقابت‌های روبوکاپ در سال ۱۹۹۶ بصورت رسمی آغاز بکار کرد.

سابقه فعالیت روبوکاپ در ایران

پروژه‌ی علمی و پژوهشی روبوکاپ، فعالیت خود را از سال 1377 در دانشگاه صنعتی شریف آغاز نموده و این فعالیت به طور مستتمر تا به امروز ادامه داشته و هر سال با توسعه و گسترش همراه بوده است. درحال حاضر، تیم های این دانشگاه در کلیه‌ی لیگ‌های فعال است و موفق شده‌اند که طی سال‌های اخیر به رتبه‌های ممتازی در عرصه‌های گوناگون نائل آیند.

با شروع این فعالیت علمی در این دانشگاه، تاکنون بیش از ده‌ها دانشگاه، مرکز تحقیقاتی و باشگاه علمی در سراسر کشور به این حرکت علمی و فنی ملحق گردیده‌اند و موجب بروز شور و اشتیاق بسیاری در جوانان مستعد این مرز و بوم برای گسترش مرزهای دانش و همچنین انجام پروژه‌های روباتیک و کاربردی در صنعت گردیده است.

از نکات جالب توجه آن است که برای اولین بار در مسابقات جهانی سال 2001 آمریکا، یک تیم از نوجوانان دبیرستانی ایرانی ( تیم دبیرستان علامه حلی) به عنوان تنها تیم دبیرستانی در مسابقات جهانی روبوکاپ شرکت نمودند و در بین بسیاری از تیم‌ها، از دانشگاه‌های معتبر کشورهای پیشرفته، موفق به کسب رتبه اول در یکی از شاخه‌های مسابقات شبیه سازی فوتبال شدند.

رشته‌های مسابقات روبوکاپ

• رقابت‌های فوتبال

o لیگ شبیه سازی(soccer simulation)

o لیگ روبات‌های سایز کوچک(small size)

o لیگ روبات‌های سایز متوسط(middle size)

o لیگ روبات‌های چهارپا

o لیگ روبات‌های انسان نما

• رقابت‌های امداد و نجات

o لیگ شبیه سازی نجات(rescue simulation)

o لیگ روبات‌های امدادگر

• مسابقات نوجوانان (زیر ۱۸ سال)

o رقابت‌های فوتبال

o رقابت‌های رقص

o رقابت‌های امداد و نجات

o رقابت عمومی

• مسابقات روبات‌های خانگی

در قسمت دوم این مقاله با برخی از این مسابقات آشنا می‌شویم.

روبوکاپ چیست؟ قسمت دوم

آشنایی با مسابقات روبوکاپ:

لیگ شبیه‌سازی‌ امداد

یك محیط شبیه‌سازی‌ فاجعه شهری مانند زلزله كه روی شبكه‌ای از رایانه‌های متصل به هم كار می‌كند، ساخته شده است.

در این دنیای شبیه‌سازی‌ شده، عامل‌های ناهمگون مانند آتش‌نشان‌ها، فرماندهان، قربانیان، داوطلبان، و غیره عملیات جست‌وجو و نجات را هدایت می‌كنند.

در این واقعه خیالی ممكن است برخی از مكان‌ها آتش گرفته باشد یا برخی خیابان‌ها مسدود شده باشند و حتی جهت وزش باد نیز یك عامل تأثیر‌گذار است. در پایان تیمی برنده می‌شود كه بتواند با كمترین خسارت، جان انسان‌ها را نجات دهد.

لیگ روبات‌های امدادگر

هر روبات می‌بایست به مدلی از یك شهر ویران كه در محل مسابقه ساخته شده وارد شود و به جست‌وجوی مصدومین احتمالی بپردازد و محل دقیق آنها را گزارش كند. روبات باید پس از انجام این اعمال از محوطه خارج شود.

نواحی مسابقه براساس میزان ناهمواری به سه‌ناحیه زرد، نارنجی و قرمز تقسیم می‌شود و هر روبات برای جست‌وجو در این نواحی تنها 20 دقیقه فرصت دارد.

لیگ سگ‌های سونی

در این مسابقه روبات‌های فوتبالیست به شكل سگ هستند و هر تیم مجاز به استفاده از 4 سگ است. هیچ گونه تغییری در سخت افزار روبات‌ها مجاز نیست. زمان هر مسابقه 2‌نیمه 10‌دقیقه‌ایست و تیم‌های شركت‌كننده در این لیگ، تنها با برنامه نویسی روی حافظه این روبات‌های معروف به آیبو كار خواهند كرد و در نهایت تیمی كه بیشتر گل بزند برنده خواهد بود.

مسابقات نوجوانان (زیر 18سال)

رقابت‌های فوتبال

رقابت‌های امداد و نجات

رقابت عمومی

مسابقات روبات‌های خانگی

مسابقات ربوكاپ لیگ نانوگرم

مسابقات ربوكاپ از سال 2007 شامل لیگ جدیدی شد به‌نام لیگ نانوگرم. این لیگ مخصوص روبات‌هایی بسیار ریز در حد میكرون است و اولین دوره آن درمسابقات بین‌المللی ربوكاپ در آتلانتای آمریكا برگزار شد.

هدف این لیگ استفاده از روبات‌هایی با اندازه كوچك‌تر از 300 میكرون است كه توان اجرای برخی از مهارت‌های بازی فوتبال را داشته باشند. این روبات‌ها توسط كامپیوتر یا ابزار دیگر هدایت خواهند شد اما باید قادر باشند انرژی خود را بدون نیاز به سیم از محیط بگیرند.

روبات‌ها برای برنده شدن در مسابقه باید سریع باشند و توانایی جابه‌جا كردن اجسام در دنیای میكرومتری را داشته باشند؛ گل‌های مسابقه تنها دو میلی‌متر از هم فاصله دارند!

روبات‌های شركت‌كننده در این مسابقات باید توانایی انجام 3 كار زیر را داشته باشند؛

دوی سرعت:

روبات‌ها باید در سریع‌ترین زمان ممكن فاصله دو میلی‌متری میان دو گل را طی كنند.

دوی با مانع:

در این مرحله، مسیر بین دو گل با موانع ثابت پوشیده شده و وظیفه روبات پشت سر گذاشتن این موانع و رسانیدن خود در سریع‌ترین زمان ممكن از یك گل به گل دیگر است.

دریبل با توپ:

در این مرحله، روبات باید در مدت 3 دقیقه، به هر تعداد كه می‌تواند، توپ را از میان موانع گذرانیده و به گل دیگر برساند.

رقابت‌های فوتبال

لیگ شبیه‌سازی‌ فوتبال

این لیگ، شامل تعدادی مسابقه است كه همگی بر پایه قوانین مسابقه‌های فوتبال حقیقی برگزار می‌شوند. در این رشته، هیچ روبات واقعی وجود ندارد و فقط چند نرم افزار كامپیوتری است اما تماشاگران می‌توانند حركات بازیكنان را مانند یك بازی كامپیوتری، روی یك صفحه نمایش بزرگ دنبال كنند.

هر بازیكن شبیه‌سازی‌ شده، می‌تواند راهبرد و مشخصات مخصوص به‌خود را داشته باشد و همچنین اطلاعاتی مثل موقعیت توپ، موقعیت بازیكنان حریف یا موقعیت بازیكنان هم تیمی را دریافت كند و با توجه به آنها و شرایط مسابقه تصمیم بگیرد.

هر مسابقه 10 دقیقه طول می‌كشد، كه در 2 نیمه 5 دقیقه‌ای برگزار می‌شود. هزینه بسیار اندك این مسابقه و جذابیت بالای آن باعث شده تا اغلب دانشجویان و دانش آموزان به این رشته رو بیاورند. لیگ شبیه‌سازی‌ فوتبال خود به 3رشته فوتبال 2 بعدی (D2)، فوتبال 3بعدی (D3) و مربی (Coach) تقسیم می‌شود.

لیگ روبات‌های اندازه كوچك

زمین بازی روبات‌های كوچك فوتبالیست محوطه‌ای به ابعاد 5/152 سانتی متر در 247 سانتی متر است كه كف آن از جنس موكت بدون پرز و سبز رنگ است. خط كشی‌های زمین به رنگ سفید و به پهنای یك‌سانتی متر و عرض دروازه‌ها 50 سانتی متر است. هر تیم از 4 روبات بازیكن و یك روبات دروازه‌ بان تشكیل می‌شود.

زمان مسابقه 20 دقیقه (دو نیمه 10 دقیقه‌ای) مؤثر است، بدین معنا كه درصورت ایجاد هر گونه وقفه در بازی، زمان نگه داشته می‌شود. در طول زمان مسابقه روبات‌ها بدون دخالت انسان و تنها از طریق كامپیوتر هدایت شده و به بازی فوتبال می‌پردازند.

برای تشخیص و هدایت روبات‌ها، معمولاً هر تیم یك دوربین را در ارتفاع 3 متری از مركز زمین نصب می‌كند و سپس اطلاعات دریافتی از این سیستم بینایی مركزی را به یك كامپیوتر می‌فرستند.

لیگ روبات‌های اندازه متوسط

طول، عرض و ارتفاع این روبات‏ها به‌ترتیب 50، 45 و 45 سانتی‌متر (طبق مقررات) هستند. زمین ‏بازی محوطه‏ای به شكل زمین فوتبال، داخل سالن و اندازه آن 9×5 متر است. همه مقررات بازی فوتبال درمورد روبات‌ها اجرا می‌شود.

هر تیم از روبات‏ها دارای حداكثر 4 روبات (یك دروازه‌بان و 3بازیكن) است كه این ‏روبات‏ها در دو نیمه 10دقیقه‏ای جمعاً به‌مدت 20 دقیقه به‌طور كاملاً خودكار و بدون هدایت انسان ‏‏فوتبال بازی می‏كنند.

لیگ روبات‌های انسان نما

در این رشته روبات‌هایی به شكل انسان و انسان‌گونه با یكدیگر به رقابت می‌پردازند. این رشته از 2 بخش روبات‌های كوچك و متوسط تشكیل شده. در حال حاضر رقابت‌های این رشته به 2صورت ضربات پنالتی و مسابقه فوتبال دو به دو انجام می‌گیرد.

منبع: همشهری آنلاین

فن‌هاي کامپيوترمان را چطور تميز کنيم؟

هميشه سئوالاتي پرسيده مي‌شود که فن کامپيوترم زياد سر و صدا مي‌کند يا اينکه چگونه مي‌توانم صداي فن را کمتر کنم؟ قبل از هر چيز اولين نکته اينکه وقتي فن شروع کند به ايجاد صداي اضافي معني‌اش اين نيست که دچار اشکال شده است و بايستي تعويض شود. پائين آمدن دور فن و عدم توانائيش در خنک کردن بخش مربوط به آن، يک مبحث است و کثيف بودن فن و گرد و خاک گرفتنش بحث ديگري.

پائين آمدن دور فن زماني خطرناک است که شما بتوانيد پره‌هاي فن را در حين چرخش با دست متوقف کنيد ولي اگر در شرايطي غير از اين فن شما صداي اضافي در حين چرخش توليد مي‌کند ممکن است علتش گرد و خاک گرفتن فن يا عواملي شبيه به آن باشد. کلا تميز کردن داخل کيس کامپيوتر و فن‌هاي آن به صورت ساليانه امر ضروري است و حتي در برخي موارد مثلا اگر شما در محلي نسبتا آلوده و پر گرد و غبار ساکن هستيد توصيه مي‌شود اينکار را 3 يا 6 ماه يکبار انجام دهيد.

در بتداي کار بهتر است به مقاله "حفاظت در برابر ESD"سري بزنيد.

در کامپيوتر شما به صورت نرمال حداقل دو فن وجود دارد، يکي در داخل پاور يا منبع تغذيه آن و يکي هم روي پردازنده يا CPU نصب شده است. تميز کردن فن منبع تغذيه اگر فرد حرفه‌ايي يا در اصطلاح خودماني دست به آچاري نيستيد خيلي توصيه نمي‌شود. چون نياز است منبع تغذيه را از داخل کيس پياده کنيد بعد خود منبع را باز کنيد تا به فن برسيد، اگر بخواهيد منبع تغذيه را کالبد شکافي کنيد و بخواهيد فنش را بيرون بکشيد و غيره، در صورت نداشتن تسلط کافي ممکن است دردسر ساز شود. لذا با توجه به نوع پارو و ساختارش سعي کنيد فن آن را تا جايي که مي توانيد از بيرون و با استفاده از ابزارهايي مثل اسپري‌هاي فشرده هوا و غيره گرد گيري کنيد.

اما فن CPU تميز کردنش جز واجبات است خصوصا اگر CPU گران قيمتي داريد چون پايين آمدن دور فن CPU و ايجاد سر و صدا توسط آن در اثر گرد و غبار گرفتن، موي حيوانات و... مي‌تواند سبب بالا رفتن دماي CPU کاهش کارايي سيستم و حتي آسيب ديدن پردازنده‌ي شما شود.

مواد لازم براي تميز کردن فن:

1- پيچ گوشتي ترجيحا چهار سو و در اندازه مناسب

2- روغن چرخ، يا به قول اهالي فرنگستان Mechanical oil

3- چند عدد دستمال ترجيحا نرم و با قابليت جذب گرد و غبار

و ديگر هيچ!

برق کامپيوتر را جدا کنيد. باز کردن کيس که چندان پيچيدگي ندارد و بر حسب نوع کيس و کمي فسفر سوزندان راحت مي‌توانيد آن را باز کنيد، پيدا کردن فن داخل کيس هم پيچيده‌تر از مورد قبلي نيست، اگر فن پيچ شده است پيچ ها را باز کنيد و بعد آن را از جايگاهش خارج کنيد، اگر حواستان جمع باشد نيازي نيست سيم برق فن را از مادربرد جدا کنيد ولي اگر فکر مي‌کنيد اين اتفاق ممکن است برايتان بيفتد يا لازم مي‌دانيد جدايش کنيد و حدس مي‌زنيد بعدا ممکن است در پيدا کردن محل اتصالش دچار مشکل شويد توصيه مي‌کنم با يک دوربين (موبايل) از محل اتصال اين سيم به مادربرد عکس بگيريد تا بعدا ديگر مشکلي نباشد.

فن را که بيرون کشيديد با يک دستمال (اگر به مقدار بسيار بسيار اندک رطوبت داشته باشد بهتر است) محيط بيروني و لابه لاي پره‌هاي آن را خوب تميز نمائيد. (تصوير زير)

بعد بر چسب روي قسمت مياني فن را به آرامي بلند کنيد تا محور فن مشخص شود، برخي از فن‌ها ممکن است بر روي محورشان يک لايه لاستيکي مانند يا شبيه به آن قرار داشته باشد که مي‌توان آن را نيز با نوک ناخن يا پيچ گوشتي بلند نمود و سپس يک يا دو قطره روغن با قطره چکان درون محور چرخش فن بچکانيد. (تصوير زير)

برچسب و ساير موارد ديگري را سرجايش برگردانيد و فن را مجددا درون کيس سوار کنيد، اطمينان حاصل کنيد فن به درستي روي CPU سوار شده و سيم آن به صورت کامل و در جاي صحيح به مادربرد متصل است و بعد کيس را ببنديد و سيستم را مجددا به برق بزنيد و روشن کنيد.

به احتمال زياد اين‌بار بعد از روشن شدن کامپيوترتان از عدم وجود صداي فن متعجب خواهيد شد!

منبع: آپديت بلاگ

راهنماي گام به گام تميز کردن کي‌برد

کي‌برد يکي از اساسي ترين ابزارهاي کامپيوتر ماست که با آن سر وکار داريم، و شايد در روز ساعت‌ها و ساعت‌ها دست‌هاي ما با آن در تماس باشند. بر اساسي تحقيقاتي که اخيرا صورت گرفته است باکتري‌هاي مضري که بر روي يک کي‌برد اجتماع مي‌کنند بسيار بيشتر و مضرتر از جميع باکتري‌هاي مضري هستند که بر روي سنگ توالت جمع مي‌شوند! خوب الان چه احساسي داريد؟ قصد داريد کيبوردتان را ضد عفوني کنيد؟ در اسيد بياندازيد؟ يا....!؟

براي همين لازم است هر از گاهي کي‌برد‌هايمان را عين بچه آدم تر و تميز کنيم، اينکار شايد چندان دشوار نباشد و شايد براي خيلي ها مثل آب خوردن ولي افرادي هم هستند که تا به حال حتي يکبار هم به آن فکر نکرده اند و ممکن است براي انجامش هيچ ايده خاصي نداشته باشند، لذا اميدوارم اين راهنما برايشان مفيد باشد.

قبل از اينکه وارد بحث اصلي شويم توصيه مي کنيم با دوربين تان يا گوشي موبايل خود يک عکس از کي‌برد بگيريد و يا تصوير واضح کي‌بردتان را از اينترنت پيدا کرده و پرينت بگيريد، چون بعد از بر‌داشتن کليدها از جايشان براي جا زدن مجددشان در صورت نداشتن تصوير بايستي يک حافظه تصويري منحصر به فرد فرا انساني داشته باشيد.

روش حرفه‌اي اين است که پيچ‌هاي کي‌برد را باز کنيد و بورد اصلي و لايه نازک تماس دهنده را با دقت کامل بيرون بياورد و ساير تجهيزات قابل شستشو را تمييز کنيد. اما بدليل اينکه احتمال آسيب ديدن قسمت‌هاي حساس وجود دارد، از باز کردن کي‌برد صرفنظر مي‌کنيم.

وسايلي که براي تميز کردن نياز داريم در خانه همگي‌مان وجود دارد و نيازي نيست هزينه اضافي کنيد، کلا ابزارهاي تميز کننده يي مثل اسپري‌هاي فشرده هوا و... براي تميز کردن کي‌برد چندان کارايي ندارند و اصلا بهتر است به آنها فکر نکنيد و هزينه کردن در اين زمينه اشتباه است.

اما مواد لازم:

- کمي دستمال کاغذي و يا دستمالهاي مشابه که بتوانيم با آن گردگيري کنيم

- يک ليوان آب و مايع يا پودر شوينده

- جارو برقي

- خلال دندان

- پيچ گوشتي

- و اين راهنما

ابتدا کي‌برد را در حالت صاف و مسطح قرار دهيد، سپس يک سري مناسب به جارو برقي خود متصل نمائيد، مکش جارو را در پائين ترين حد ممکن قرار دهيد و به آرامي شروع به تميز کردن لابه لاي کليدهاي کي‌برد خود کنيد تا هر چيزي که بين آنها مانده است را جارو بيرون بکشد. بهترين سر جارو برقي براي انجام اينکار سري است که در انتهايش کمي مو هاي نازک دارد و معمولا براي تميز کردن مبلمان مورد استفاده قرار مي گيرد، البته باز هم انتخاب نهايي با شماست.

جارو برقي را خاموش کنيد و سپس دستمال کاغذي يا دستمال گرد گيري خود را بر داريد و سعي کنيد روي کليدها و لايشان را کمي گرد گيري کنيد، در اين مرحله کليدها زياد تميز نخواهند شد ولي مقداري از گرد و غباري که چند سال يا ماه است روي آنها نشسته کاسته مي‌شود.

خوب حالا به بخش جالب داستان مي رسيم، پيچ گوشتي را بر داريد از يک گوشه کي‌برد مثل تصوير زير شروع به در آوردن کليدها از جايشان کنيد، اينکار پيچيده‌گي خاصي ندارد مي توانيد آن را بدون پيچ گوشتي و با دست هم انجام دهيد ولي در هر دو حالت بايد با حوصله انجامش دهيد.

نکات فني و کنکوري در اين باب: ترجيحا در آوردن کليدهاي کي‌برد را از يک گوشه ي آن شروع نمائيد، مثلا در تصوير بالا اينکار از گوشه سمت چپ پائين و از کليد کنترل شروع شده است، ضمن اينکه تا مادامي که به در آوردن و جا زدن کليدها خوب مسلط نيستيد سعي کنيد کليدهاي بزرگ مثل شيفت، اسپيس، بک اسپيس، Enter را در نياوريد چون کمي جا زدن و در آوردنشان با باقي کليدها فرق مي‌کند و ممکن است آسيب ببينند.

خوب اگر اولين بار باشد که صفحه کليدتان را تميز مي کنيد بعد از پياده سازي کليدها احتمالا يکي از ترسناک ترين مناظر ممکن را مي بينيد، زير کليدهاي شما مخلوطي از گرد و خاک، مو و... وجود دارد و حسابي کثيف است.

هر چند ما يکبار با جارو برقي لابه لاي کليدها را تميز کرديم ولي حالا لازم است يکبار ديگر به همان شکل سطح کي‌برد را هم تميز کنيم.

بعد از اينکه با جارو برقي تميز کاري را انجام داديد ممکن است هنوز در برخي جا ها روي سطح کي‌برد ذراتي چسبيده باشند اينجاست که خلال دندان به کار مي آيد تا شما را از شر اين ذرات ريز هم خلاص نمايد. بعد هم مي‌توانيد جاي کليدها را با يک دستمال مرطوب کمي تميز تر کنيد و سپس با يک دستمال خشک کاملا خشکش نمائيد.

خوب الان يک کي‌برد کاملا پاستوريزه داريم!!

هنوز کليدها را جا نزده‌ايم، اگر دقت کرده باشيد روي کليدها خصوصا آنهايي که بيشتر از بقيه کاربرد دارند همواره مقداري چربي سر انگشتها مي‌نشيند، براي اينکه از شر اين چربي هم خلاص شويم مي‌توانيم کليدها را در يک ليوان آب با کمي کمي پودر لباشويي يا مايع ظرفشويي بياندازيم وبعد از مدتي آنها را آب کشيده و خوب خشک کنيم و جا بزنيم. فقط حتما کليدها را کاملا خشک کنيد و سپس جا بزنيد، رطوبت مي‌تواند به کي‌برد شما آسيب وارد کند.

کليدها را جا مي زنيم و دفعه بعدي که از کي‌برد استفاده مي‌کنيم احساس پاکيزگي مضاعفي خواهيم داشت!

منبع: آپديت بلاگ

عيب‌يابي كامپيوترهاي كيفي

هر كاربر كامپيوتري مجبور خواهد بود روزي كامپيوتر خود را تعمير و يا تعويض كند. چنين شرايطي براي هر كاربري بسيار دشوار خواهد بود. اما با مطالعه نكات و ترفندهاي مربوط به عيب‌يابي و تعمير كامپيوترهاي كيفي كه در ادامه به آنها خواهيم پرداخت، مي‌توانيد با اعتماد به نفس كامل، اين امور را انجام دهيد.

تصادفات

تصادفات هميشه رخ مي‌دهند، به ويژه زماني كه در سفر هستيد، به همراه بردن كامپيوتر كيفي در هواپيما، قطار و اتومبيل و يا كار با آن در محل‌هاي نا آشنا، ممكن است سبب شود تا كامپيوتر شما ضربه بخورد، بيفتد و يا آب روي آن بريزد. اگر كامپيوترتان به زمين بيفتد، ممكن است يك يا تمامي بخش‌هاي داخلي آن صدمه ببيند. با بررسي ظاهر آن مي‌توانيد صدمات خارجي را مشاهده كنيد، اما تنها راه تشخيص صدمات داخلي آن است كه كامپيوتر را روشن كرده و ببينيد كه چه اتفاقي مي‌افتد. بسته به علايم ظاهر شده، ممكن است خودتان قادر باشيد كامپيوترتان را تعمير كنيد. اگر هيچ صدمه واضحي را مشاهده نكرديد اما كامپيوتر شما داراي مشكل بود، ممكن است يكي از اتصالات ظريف داخل آن شكسته و يا شل شده باشد؛ بنابراين پيش از آنكه به فكر خريد قطعات جديد و يا يك كامپيوتر كيفي جديد بيفتيد، بهتر است كامپيوتر آسيب ديده خود را به يك مركز تعميرات كامپيوتر ببريد تا شايد متخصصان آنجا بتوانند مشكل را يافته و برطرف سازند.

در مورد ريختن آب روي كامپيوتر نيز بايد گفت اين امر در اغلب اوقات بسيار دردسر ساز است. اما هميشه ريختن آب روي كامپيوتر كيفي به معناي پايان عمر آن نيست. مايعات مي‌توانند موجب خرابي اجزاي الكتريكي داخل كامپيوتر، به ويژه مادربرد شوند، اما اگر به سرعت پس از ريختن مايعات،‌ دست به كار شويد، مي‌توانيد از بروز فاجعه جلوگيري كنيد. بدين منظور بلافاصله كامپيوتر خود را خاموش كرده و آن را به آرامي وارونه كنيد. با اين كار مايعات داخل آن خارج شده و از صدمات بيشتر جلوگيري خواهد شد. اگر مايع ريخته شده در داخل كامپيوتر، آب است، مي‌توانيد اندكي صبر كنيد تا تبخير شود و سپس كامپيوتر را از حالت برعكس خارج كنيد.

نوشيدني‌هايي چون نوشابه، آب ميوه و قهوه مشكل بيشتري ايجاد مي‌كنند؛ زيرا ممكن است آن مايع خشك شود، اما بقايا و رسوبات آنها باقي مي‌مانند كه مي‌توانند موجب قطعي جريان و خرابي اجزا شوند. در اين حالت بهتر است فرد متخصصي كامپيوتر شما را بررسي كرده و آن را تميز كند.

مشكلات مربوط به صفحه نمايش

صفحات LCD كامپيوترهاي كيفي بسيار خوب به نظر مي‌رسند، اما اين صفحات و اجزايي كه آنها را به مادربرد متصل مي‌كنند،‌ بسيار ظريف هستند و افتادن كامپيوتر و يا تكان‌هاي شديد مي‌تواند موجب خرابي صفحه نمايش شود.

مشكلات مربوط به صفحه نمايش انواع مختلفي دارند و هريك از آنها داراي علل مخصوص به خـود هستند. زماني كه صفحه نمايش فقط تصوير سياهي را نمايش مي‌دهد، نشانگر آن است كه اتصال بين صفحه و مادربرد شل يا قطع شده است. زماني كه خطوط باريكي روي صفحه نمايش داده شود، معمولاً نشانگر آن است كه يكي از اتصالات مادربرد شل شده است. زماني كه تصوير تار و كم نور است، احتمالاً نورپردازي پشتي آن به خوبي انجام نمي‌شود. وجود لكه‌هاي فزاينده در صفحه نمايش، علامت آن است كه زمان آن فرا رسيده صفحه نمايش خود را تعويض كنيد. اگر پس از آنكه اندكي با كامپيوتر خود كار كرديد، صفحه نمايش دچار اختلال شد، نشان دهنده آن است كه كامپيوتر بيش از حد داغ شده است. پيكسل‌هاي مرده كه به شكل نقاط سياه و سفيد توپر كوچك نمايش داده مي‌شوند، متداول هستند، اما هيچ راه حلي براي آنها وجود ندارد. اما برخي شركت‌ها در صورتي كه تعداد پيكسل‌هاي مرده از يك حدي بيشتر باشد، كامپيوتر كيفي را تعويض كرده و كامپيوتر ديگري به شما مي‌دهند.

اغلب اين اشكالات به بررسي يك فرد متخصص نياز دارند. تعمير صفحه نمايش فرآيند دشوار و حساسي است و معمولاً به باز كردن كامپيوتر نياز دارد كه در نتيجه گارانتي سيستم شما را باطل مي‌سازد. اولين موردي كه بايد بررسي كنيد فن‌هاي كامپـيوتر اسـت. بايد از درست كار كردن آنها اطمينان حاصل كنيد. منافذ كامپيوتر خود را بررسي كنيد تا از بسته نبودن آنها اطمينان يابيد. هوا بايد بتواند در بخش زيرين كامپيوتر نيز جريان داشته باشد. اگر همه منافذ باز بودند، اما كامپيوتر شما همچنان داغ بود و صداي فن نيز شنيده نمي‌شد، احتمالاً اشكال از فن است. ممكن است فقط كافي باشد خاك روي فن و يا منافذ را پاك كنيد اما اگر اسپري‌هاي هواي فشرده نيز در اين خصوص به شما كمكي نكردند، فن را برداشته و به صورت دستي آن را تميز كنيد.

بسته به نوع كامپيوتر كيفي شما، برداشتن فن مي‌تواند كار ساده يا دشواري باشد. بهتر است در اين مورد احتياط كنيد. پس از آنكه فن را كاملاً تميز كرديد، اگر باز هم كار نكرد، بهتر است آن را تعويض كنيد. خاموش شدن كامپيوتر مي‌تواند در نتيجه شل شدن سوئيچ‌ها نيز رخ دهد. اگر مشكل داغ شدن بيش از حد كامپيوتر برطرف نشد، كامپيوتر خود را نزد متخصص ببريد تا آن را بررسي كند.

مشكل روشن شدن كامپيوتر

هنگامي كه كامپيوتر روشن نشود، علل متعددي مي‌تواند براي اين امر وجود داشته باشد؛ اما بهتر است ابتدا ساده‌ترين آنها را بررسي كنيد.كامپيوتر بدون نيروي برق نمي‌تواند كار كند، پس بهتر است ابتدا بررسي كنيد كه باتري آن شارژ دارد يا خير. آداپتور A/C كامپيوتر كيفي خود را نيز بررسي كنيد. اطمينان يابيد كه پريز برقي كه كامپيوتر خود را به آن متصل كرده‌ايد، به درستي كار مي‌كند. اگر پريز برق به درستي كار مي‌كرد و دچار اشكال نبود، بررسي كنيد كه آيا LED روشن بوده و تمامي اتصالات در جاي خود محكم هستند يا خير. اگر هيچ مشكلي در اين خصوص وجود نداشت، مي‌توانيد مطمئن باشيد كه مشكل از منبع تغذيه شماست.

پيش از راه‌اندازي كامپيوتر، تمامي تجهيزات جانبي را از كامپيوتر خود جدا سازيد. احتمال آن وجود دارد كه تجهيزات جانبي سبب بروز مشكل باشند. جدا ساختن آنها قبل از راه‌اندازي كامپيوتر، اين موضوع را مشخص مي‌كند. اگر حين فرآيند راه‌اندازي با صداي بيپ مواجه شديد ولي كامپيوتر روشن نشد، احتمالاً مشكل در BIOS كامپيوتر است و يا يكي از ماجول‌هاي حافظه دچار اشكال شده است. اين صداهاي بيپ تصادفي نيستند، بلكه كدي هستند كه توسط شركت سازنده ايجاد شده‌اند و به افراد متخصص اعلام مي‌كنند كه مشكل چيست. بررسي ماجول‌هاي حافظه نسبتاً آسان است. حافظه در قسمت انتهايي كامپيوتر كيفي قرار دارد.

اغلب كامپيوترهاي كيفي داراي دو شيار حافظه هستند. ابتدا يك ماجول حافظه را خارج سازيد و كامپيوتر خود را راه‌اندازي كنيد. اگر كامپيوتر به درستي راه‌اندازي شد، مشخص مي‌شود كه داراي يك ماجول حافظه يا شيار حافظه معيوب هستيد. در غير اين صورت همين كار را در مورد يـك حافظه ديگر نيز انجام دهيد. ممكن است مجبور شويد يك ماجول حافظه جـديد نصب كنيد تا كامپيوترتان به حالت عادي خود باز گردد. اگر فن و هارددرايو شما به درستي كار مي‌كنند و شـما صداي چرخيدن آنها را مي‌شنويد، اما در صفحه نمايش هيچ چـيزي نمايش داده نمي‌شود، مشكل مربوط به صفحه نمايش شماست.

مترجم: فرناز رجبي‌مهر

مي‌خواهم اورکلاک کنم

به طور خلاصه اوركلاك به معني افزايش فركانس قطعات مختلف مانند پردازنده، حافظه و ديگر اجزاي سيستم براي دست‌يابي به كارايي بيش از آنچه هر يك از آن‌ها قادر به ارايه آن هستند، مي‌باشد.

كاربراني كه قصد انجام اوركلاك را دارند بيشتر بر روي افزايش فركانس‌هاي قطعات اصلي سيستم مانند پردازنده، كارت گرافيك و حافظه متمركز مي‌شوند.

انگيزه‌هاي انجام اوركلاكينگ به طور كلي در بين كاربران مختلف متفاوت است. برخي از كاربران براي افزايش كارايي سيستم‌هاي خود اقدام به انجام اوركلاكينگ مي‌كنند اما برخي ديگر تنها به عنوان سرگرمي و براي اينكه ببينند قادر هستند كارايي سيستم‌هاي خود را تا چه حد بالا ببرند اقدام به اين كار مي‌كنند.

به هر دليلي كه اقدام به اوركلاك كردن قطعات مختلف كامپيوتر خود كنيد، اين كار داراي مزايا و معايب خاص خود خواهد بود. با استفاده از اوركلاك كردن قطعات مختلف مي‌توانيد آ‌ن‌ها را وادار كنيد كه در سرعت‌هايي بالاتر از آنچه براي آن طراحي شده‌ا‌ند به كار بپردازند. اين مساله مخصوصا هنگامي بسيار جالب ‌مي‌شود كه متوجه مي‌شويد تنها تفاوت بسياري از قطعات قدرتمند و گران قيمت (مانند پردازنده‌هاي سطح بالا) با خويشاوندان ارزان قيمت‌شان در همين تفاوت فركانس خلاصه مي‌شود. مي‌توانيد يك قطعه ارزان قيمت را خريداري كرده و با اوركلاك كردن، كارايي آن را تا حد انواع پر سرعت‌تر و گران قيمت‌تر افزايش دهيد. اما اوركلاك داراي خطرات مخصوص به خود نيز هست. از آن‌جايي كه شما قطعات مختلف را وادار مي‌كنيد تا با سرعتي بيش از آنچه براي آن طراحي شده‌اند به فعاليت بپردازند، احتمال بي‌ثبات شدن سيستم و ناپايداري آن وجود دارد. از سويي ديگر، با وجود اينكه انجام اوركلاك داراي برخي از قواعد مخصوص به خود است اما فرايندي شديدا متكي به آزمون و خطا است. علاوه بر اين هيچ تضميني نيز وجود ندارد كه دو قطعه كاملا مشابه به ميزان مشابهي نيز اوركلاك شوند. در نهايت به دليل اينكه اوركلاكينگ سبب افزايش جريان مصرفي و حرارت توليدي قطعه مي‌شود، امكان آسيب ديدن قطعه وجود خواهد داشت. پس عدم رعايت احتياط ممكن است سبب وارد شدن خسارت‌هاي جبران ناپذيري به قطعات شود.

اما چگونه مي‌توان قطعات مختلف را اوركلاك كرد؟

در گذشته‌اي نه چندان دور، بسياري از كاربران با استفاده از تغييرات سخت افزاري، مانند تغيير جامپرها و يا ديپ‌سوييچ‌ها به تغيير فركانس و ولتاژها بر روي مادربردهاي خود مي‌پرداختند. اما اندك اندك كه BIOS كنترل همه عملكردهاي پايه سخت‌افزاري را در سيستم بر عهده گرفت، استفاده از آن براي انجام اوركلاك به يك ضرورت بدل گرديد.

با استفاده از تنظيمات BIOS ميتوان بسياري از عملكردهاي سيستم را كنترل كرد. افزايش فركانس FSB يا به بياني ديگر "گذرگاه پردازنده" يكي از اصلي ترين تنظيماتي است كه هر كاربري براي افزايش كارايي پردازنده و در نتيجه افزايش كارايي سيستم خود آن را انجام مي‌دهد. از آنجايي كه فركانس پردازنده ضريبي از فركانس گذرگاه است، افزايش آن فركانس پردازنده را نيز افزايش خواهد داد. به همين دليل با انجام اين كار مي‌توان به سادگي كارايي سيستم را افزايش داد. اما در بسياري از مادربرد‌ها افزايش فركانس گذرگاه پردازنده سبب افزايش تمامي فركانس‌هاي ديگر از جمله فركانس‌هاي حافظه، درگاه‌هاي PCI و PCIExpress و غيره مي‌شود. به همين دليل ممكن است هنگام افزايش فركانس، حتي در صورتي كه پردازنده توانايي كار در فركانس‌هاي فوق را داشته باشد، به دليل عدم توانايي قطعات ديگر سيستم بي‌ثبات شده و يا آسيب ببيند. برخي از مادربردها هستند كه به شما اجازه مي‌دهند تا فركانس گذرگاه پردازنده را به صورت مستقل از ديگر فركانس‌ها تغيير دهيد. به غير از اين راه، راه ديگري نيز براي افزايش فركانس كاري پردازنده وجود دارد. همانطور كه گفتيم فركانس اصلي پردازنده ضريبي از فركانس گذرگاه آن (FSB) ضرب در عددي است كه به عنوان ضريب فركانس پردازنده شناخته مي‌شود. شركت‌هاي سازنده پردازنده براي افزايش فركانس كاري پردازنده‌هايي كه از گذرگاهي با فركانس يكسان استفاده مي‌كنند، ضريب فركانسي پردازنده را تغيير مي‌دهند. متاسفانه اين ضريب تقريبا در تمامي پردازنده‌ها قفل شده است و به جز در چند مدل سطح بالا، در مدل‌هاي ديگر نمي‌توان آن‌ها را تغيير داد.

علاوه بر پردازنده مي‌توان با تغيير برخي از مشخصات حافظه RAM نيز كارايي سيستم را افزايش داد. به طور كلي افزايش فركانس كاري و كاهش تاخيرها از جمله راه‌هاي هستند كه با استفاده از آن‌ها مي‌توان كارايي حافظه و در نتيجه سيستم را افزايش داد. افزايش فركانس حافظه نيز مانند افزايش فركانس گذرگاه در پردازنده‌ها انجام مي‌گيرد. در حقيقت در بسياري از مادربردها فركانس گذرگاه پردازنده و فركانس حافظه توسط يك واحد توليد فركانس مشترك توليد مي‌شود و به همين دليل با افزايش يكي، ديگري نيز افزايش مي‌يابد. يكي ديگر از راه‌هاي افزايش كارايي حافظه كاهش تاخيرهاي موجود در آن است. همانطور كه مي‌دانيد در حافظه‌هاي RAM براي دستيابي به هر بخش از داده‌ها به چند سيكل كلاك و در نتيجه مدت زمان خاصي نياز است. اگرچه زمان دسترسي به هر بخش حافظه براي خواندن يا نوشتن داده‌ها بسيار اندك و در حد ميليارديوم ثانيه است، اما وقتي حجم داده‌هاي مورد نياز و تعداد دفعات خواندن و نوشتن داده‌ها را در نظر بگيريد متوجه خواهيد شد كه همين زمان اندك نيز مي‌تواند تا چه حد بر روي كارايي كلي سيستم تاثير داشته باشد.

البته اوركلاك قطعات ديگري مانند كارت‌هاي گرافيك نيز بسيار رايج است، اما اصول آن بسيار مشابه اصول مورد استفاده در اوركلاك پردازنده و حافظه است.

نرم افزارهايي براي اورکلاک

در اين ميان راه‌هاي ساده‌تري نيز براي انجام اوركلاك وجود دارد. مي‌توانيد نرم افزارهاي زيادي را براي انجام اين كار پيدا كنيد. در اين ميان برخي از توليد كنندگان سخت افزار، مثل سازندگان مادربردها، اقدام به معرفي و عرضه نرم افزارهايي براي انجام اوركلاك به صورت ساده‌تر نموده‌اند. براي مثال شركت GIGABYTE به عنوان يكي از بزرگترين سازندگان مادربردها و ديگر قطعات سخت افزاري نرم‌افزارEasyTune 5 را به همراه مادربردهاي خود عرضه مي‌كند. نرم‌افزار EasyTune 5 يك ابزار قدرتمند براي اوركلاك كردن پردازنده و حافظه است كه امكان تغيير دادن فركانس‌ها و ولتاژ‌ها را از طريق سيستم عامل ويندوز ممكن مي‌سازد. علاوه بر اين مي‌توان با استفاده از اين نرم‌افزار نظارت كلي بر روي سيستم داشته و مواردي چون دور فن و دماي اجزاي سيستم را در هر زمان مورد بررسي قرار داد. علاوه بر اين امكاناتي براي اوركلاك كردن كاملا خودكار پردازنده و يا كاهش تاخيرهايي حافظه در مواقع مورد نياز نيز در اين نرم‌افزار پيش بيني شده است.

منبع: overclocking.ir

نکاتي درباره نگهداري نوت‌بوک‌ها

باتري

يکي از مهمترين دلايل تهيه نوت بوک توسط شما خاصيت قابل حمل بودن و داشتن عمر باتري زياد است. براي اينکه باتري بهترين کارکرد و عمر را داشته باشد بايد اولين بار که نوت‌بوک را روشن مي‌کنيد آن را 100درصد شارژ کرده (بين 1 تا 2ساعت)، سپس اجازه دهيد تا باتري کار کرده تا تخليه شود به ‌طوريکه به 10درصد ظرفيت برسد اين کار را 2 الي 3مرتبه تکرار کنيد تا کليه سلول‌ها قابليت نگهداري شارژ را بدست آورند. چنانچه هميشه از برق براي روشن بودن دستگاه استفاده مي‌کنيد باتري را 100درصد شارژ کرده، آنرا از دستگاه جدا و هفته‌اي 1 الي 2بار آنرا شارژ کنيد.

دقت کنيد وقتي باتري صد‌درصد شارژ شده است،نبايد به برق وصل شود و يا در شارژ بماند.

هر چه تعداد به برق خوردن باتري کمتر باشد عمر باتري بيشتر خواهد بود. چنانچه اغلب از باتري استفاده مي‌کنيد اجازه دهيد تا به حداقل شارژ 10 درصد برسد (هنگامي‌که Low Battery ظاهر گرديد) سپس آنرا شارژ کنيد. در ضمن جهت روشن کردن دستگاه، هميشه ابتدا آداپتور را به برق سپس آنرا به دستگاه متصل کنيد. دقت کنيد کارکرد باتري بستگي به فرکانس پردازنده- نور LCD و کارکرد درايوهاي دستگاه دارد و زماني که جهت کارکرد باتري ذکر مي‌شود براي بهترين شرايط (Standby) بوده و کارکرد واقعي باتري براساس آمپر ساعت (mAh) و تعداد سلول‌هاي آن مشخص مي‌شود. دقت کنيد شارژ يک باتري Li-on (ليتيومي) نبايد به صورت کامل خالي شود و خالي شدن کامل شارژ باتري فقط در مورد مدل‌هاي قديمي توصيه مي گردد.

درايوها

لنز (Optic) درايوها بسيار حساس مي‌باشند درايو نوت‌بوک براي خواندن (DVD/CD) هاي اصل طراحي شده‌اند بنابراين اصراري در خواندن هر گونه (DVD/CD) به صورت غيراستاندارد را

بطور پي در پي انجام ندهيد. چنانچه از درايو استفاده نمي‌کنيد داخل آن (DVD/CD) قرار ندهيد.

LCD و Keyboard

براي تميز کردن فقط از مايعات مخصوص و يا يک دستمال بدون پرز که کمي مرطوب باشد استفاده کنيد سپس آن را با دستمال ديگر خشک کنيد.

از هيچ‌گونه اسپري (حتي خشک) استفاده نکنيد. دقت کنيد مايعات و گرد و غبار به سرعت موجب خراب شدن Keyboard مي‌شود. در صورتي‌که مايعي روي دستگاه شما ريخت سريعا آن را خاموش کرده و باتري را جدا کنيد، آن را با باد سرد خشک و سريعا به مرکز خدمات مراجعه کنيد.

تهيه(Recovery)

نوت‌بوک‌ها داراي سيستم عامل اصل شرکت مايکروسافت مي‌باشند که نشانه آن زير دستگاه نصب است که همراه درايوهاي مربوطه خاص آن دستگاه بر روي آن نصب گرديده و چنانچه به هر علتي از بين بروند نصب دوباره آن، بسيار مشکل است. به همين دليل در دستگاه‌هاي جديد، در يک قسمت از هارد دستگاه که معمولا 10درصد ظرفيت آن بوده (به همين علت مقدار ظرفيت هارد کمتر از مقدار اسمي آن مشاهده مي‌گردد) و بطور مخفي مي‌باشد قسمتي بنام Recovery وجود دارد که کل سيستم عامل، درايوها و برنامه‌هاي کاربردي در آن مي‌باشد. اين برنامه در All Program و Control Panel وجود دارد. جهت تهيه نسخه پيشتيبان از آن Recovery را اجرا، سپس گزينه اول که Create Recovery است باز کنيد. چنانچه دستگاه داراي DVD RW بوده با تهيه 1 يا 2 DVD خام و چنانچه داراي CD RW بوده و با تهيه حداقل CD 6 خام (تعداد در هر دستگاهي ذکر مي‌گردد) و به ترتيبي که اعلام مي‌شود از Recovery يک نسخه پشتيبان تهيه کنيد و آن را در آرشيو خود نگه داريد. اين کار بايد همان روزهاي ابتداي خريد دستگاه انجام گردد. هر گاه به علتي Windows از بين رفت يا مشکل پيدا کرد مي‌توانيد از آن استفاده کنيد و دقت کنيد که هيچ‌گاه نبايد هارد را Format کرد چون پارتيشن Recovery از بين مي‌رود و در ضمن قبل از Recovery دستگاه، از اطلاعات شخصي خود حتما نسخه پشتيبان تهيه کنيد.

محافظت در برابر ويروس

لپ‌تاپ‌ها مانند سيستم عامل داراي برنامه ضد ويروس اصل شرکت‌هاي Norton يا McAfee مي‌باشند، همواره آنها را به روز نگه‌داريد.

نکته: هنگام استفاده از بلندگوي خارجي بهتر است صدا حداکثر تا دو سوم باز گردد. در ضمن روشنايي دستگاه نيز در مواقع عادي تا دو سوم باشد و در آخر هنگام کار کردن هارد، دستگاه را حرکت ندهيد.

منبع: ماهنامه رايانه

10لپ تاب برتر این ماه

این جدیدترین رده بندی این مجله در این ماه (MAY 2008) است. این لپ تاپ‌ها برای همه نوع سلیقه و نیاز مناسب هستند. از استفاده ساده تا کارهای گرافیکی و غیره با قیمت‌های مناسب هر سلیقه و بودجه....

البته با ورود تکنولوِژی‌های جدید، قیمت‌های مل‌های قبل کاهش پدا می‌کند. به این لپ تاپ‌ها اصطلاحا ALL PURPOSE گفته می‌شود؛ یعنی همه کاره و چند منظوره ..

معمولا قیمت‌های کامپیوتر و لپ تاب در امریکا و ایران تقریبا مشابه است و همزمان...

1- Acer Aspire 5920-6954

قدرتمند و دارای nVidia graphics, HDMI output, and an HD DVD reader ...

CPU: 1.66-GHz Core 2 Duo T5450

Display Size (inches): 15.4

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 250

Min. Weight (lbs.): 7.2

Price When Reviewed: $999

Check latest prices

2- Lenovo IdeaPad Y510

با امکانات و قدرت متوسط ...

CPU: 1.66-GHz Core 2 Duo T5450

Display Size (inches): 15.4

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 250

Min. Weight (lbs.): 6.3

Price When Reviewed: $900

Check latest prices

3- HP Pavilion dv2660se

با ظاهری زیبا ، عمر باتری بسیار طولانی و مناسب برای مسافران و کسانی‌که زیاد با مولتی مدیا کار می‌کنند.....

CPU: 1.5-GHz Core 2 Duo T5250

Display Size (inches): 14.1

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 250

Min. Weight (lbs.): 6

Price When Reviewed: $949

4- Dell Inspiron 1525

فوق العاده سریع و دارای امکانات زیاد برای تغییر و یا افزودن خیلی آپشن‌ها.و مخصوص آدم‌های وسواسی...

CPU: 2-GHz Core 2 Duo T7250

Display Size (inches): 15.4

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 120

Min. Weight (lbs.): 6

Price When Reviewed: $963

5- Lenovo ThinkPad R61

بسیار سبک وزن و باریک، و دارای صفحه کلید ( کیبورد) مخصوص شب و تاریکی..

CPU: 2.2-GHz Core 2 Duo T7500

Display Size (inches): 14.1

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 100

Min. Weight (lbs.): 5.8

Price When Reviewed: $1395

6- Fujitsu Lifebook A6120

بسیار مناسب اما عمر باتری‌اش کم و ضعیف است..

CPU: 2.10-GHz Core 2 Duo T8100

Display Size (inches): 15.3

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 300

Min. Weight (lbs.): 6.3

Price When Reviewed: $1299

7- Toshiba Satellite Pro A210-EZ2201

اینم بسیار ارزان و خوبه اما سرعتش پایینه ..

CPU: 1.8-GHz Athlon 64 X2 Dual-Core Processor TK-55

Display Size (inches): 15.4

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 80

Min. Weight (lbs.): 6

Price When Reviewed: $699

8- Sony VAIO VGN-SZ791N

این برای کارهای گرافیک بسیار عالیه اما خب فعلا قیمتش خیلی بالاست..

CPU: 2.5-GHz Core 2 Duo T9300

Display Size (inches): 13.3

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 250

Min. Weight (lbs.): 4

Price When Reviewed: $2500

9- Sony VAIO VGN-FZ180E/B

این عمر باتریش خیلی خوبه و نمایشگرش هم جالبه و Blu-ray Disc drive هم داره و بسیار هم خوش ساخت و مناسبه برای هر نوع کاری.

10- Toshiba Tecra M9-S5514

این از نظر استانداردهای حفظ محیط زیست بسیار خوبه اما عمر باتریش خیلی کمه و سرعتش هم پایینه.

CPU: 2.2-GHz Core 2 Duo T7500

Display Size (inches): 14.1

Wide Screen: Yes

Total HD Size (GB): 120

Min. Weight (lbs.): 5.4

Price When Reviewed: $1800

برای اطلاع از آخرین قیمت‌ها به این صفحه مراجعه نموده و در لینک" Check latest prices "، آخرین قیمت هر مدل را مشاهده نمایید.

ترجمه: اکبر شیخ زاده

ال‌سی‌دی یا پلا‌سما؟!

اشاره :

بیشتر از نود درصد تلویزیون‌های دیجیتال امروزی با استفاده از فناوری‌های ال‌سی‌دی یا پلاسما ساخته می‌شوند. یکی از نکاتی که شاید برای بسیاری از کاربران نامفهوم باشد، فرق دقیق این دو فناوری با یکدیگر است. مخصوصاً اگر شما تمایل به خرید مدل‌هایی با اندازه بزرگ‌تر از چهل اینچ را داشته باشید، خواهید دید که هر شرکتی معمولاً هم مدل ال‌سی‌دی و هم مدل پلاسما را در آن اندازه تولید کرده است. سعی می‌کنیم در این مقاله تا حدودی تفاوت‌های ال‌سی‌دی و پلاسما را با یکدیگر مقایسه و مزایا و معایب هر یک را بررسی کنیم.

تفاوت در کیفیت تصاویر

‌كنتراست تصویر و سطح رنگ مشكی

در ال‌سی‌دی‌ها یك منبع نور مجزا كه در واقع یك لامپ فلورسنت است، وجود دارد كه این نور با گذشتن از داخل كریستال مایع و فیلتر رنگ تغییر وضعیت داده و به چشم ما می‌رسد. مشكلی كه در ال‌سی‌دی‌ها به وجود می‌آید، در مورد رنگ مشكی است.

وقتی یك سلول باید رنگ مشكی تولید كند، در واقع باید جلوی عبور این نور را بگیرد تا رنگ كاملاً مشكی به چشم بیننده برسد. ولی این عمل به خاطر نور پس‌زمینه كه همواره وجود دارد، به طور صددرصد موفقیت‌آمیز نیست و سطح رنگ مشكی در آن‌ها كاملاً دقیق در نمی‌آید. هرچند با پیشرفت فناوری این مسئله مدام در حال بهبود یافتن است، ولی به هر صورت هنوز ال‌سی‌دی‌ها در این مورد ضعف دارند.

برخلاف ال‌سی‌دی، در پلاسما نور پس‌زمینه وجود ندارد و هر سلول خود نور مورد نیاز را تولید می‌كند. بنابراین تنها با خاموش كردن سلول مربوطه می‌توان به سطح مناسبی از رنگ مشكی رسید. به‌خاطر همین موضوع كنتراست تصویر (درجه اختلاف میان تاریك‌ترین و روشن‌ترین رنگ) در پلاسما بسیار بیشتر از ال‌سی‌دی است و از این جهت پلاسما برنده است.

‌وضوح

هر دو فناوری وضوح‌های بالا را پشتیبانی می‌كنند، با این تفاوت كه در ال‌سی‌دی‌هایی با اندازه كوچك هم امكان ایجاد وضوح‌های بالا بیشتر وجود دارد. در پلاسما وضوح‌هایی همانند 1080p تنها در اندازه‌های بزرگ پنجاه اینچ به بالا یافت می‌شود. در صورتی كه در ال‌سی‌دی حتی در مدل‌های 42 یا 45 اینچ هم شاید این وضوح را بیابید (برنده: ال‌سی‌دی/ پلاسما).

‌زاویه دید

یكی از مشكلات ا‌ل‌سی‌دی كه پاشنه آشیل آن‌ها به شمار می‌رفت، زاویه دید بود. وقتی شما از كناره‌ها یا بالا و پایین به تصویر تلویزیون نگاه می‌كردید، دارای سطح روشنایی و رنگ متفاوت بود.

این مسئله اكنون تا حدود زیادی حل شده و شما می‌توانید تلویزیون‌هایی با زاویه دید 178 درجه (89 درجه از هر طرف) در بازار بیابید. در مورد تلویزیون‌های پلاسما این مسئله كمتر وجود دارد و ساخت مدل‌هایی با زاویه دید بیشتر در آن‌ها راحت‌تر است. بنابراین در این مورد هم فعلاً پلاسما برنده است (برنده: پلاسما).

‌عمق تصویر

به خاطر فناوری ساخت (به خصوص وقتی شما از تصاویر HD برای پخش استفاده می كنید)، نتیجه حاصل روی پلاسما سه بعدی و عمیق‌تر به نظر می‌آید. تصاویر در تلویزیون‌های ال‌سی‌دی اندكی تخت‌تر به نظر می‌رسند. هرچند این مسئله هم تا حدی به سلیقه و البته مدل تلویزیون بستگی دارد (برنده: پلاسما).

‌روشنایی تصویر

همان‌طور كه در بالا اشاره شد، در ال‌سی‌دی از یك منبع نوری جداگانه برای ایجاد نور استفاده می‌شود كه می‌توان میزان نور آن را به سادگی با توجه به محیطی كه تلویزیون در آن قرار دارد، كم یا زیاد كرد. در صورتی كه در پلاسما هر سلول نور مورد نیاز خود را تولید می‌كند. به همین خاطر در محیط‌های پرنور و در فضای آزاد ممكن است دیدن تصاویر تلویزیون‌ها پلاسما اندكی سخت‌تر باشد. به همین جهت اكثراً از ال‌سی‌دی به عنوان تلویزیون‌های تبلیغاتی یا در محیط‌های پر نور استفاده می‌كنند (برنده: ال‌سی‌دی).

تفاوت در امکانات

Burn-In

یكی از مشكلات پلاسما امكان ایجاد Burn-In در تلویزیون است. به این معنی كه اگر یك تصویر ثابت برای مدتی طولانی روی صفحه تلویزیون باقی باشد، ممكن است شبحی از آن تصویر همواره باقی بماند. البته از آن جایی كه تصاویر تلویزیون معمولاً متحرك‌اند، این مسئله بیشتر در مورد آرم‌های شبكه‌های تلویزیونی در گوشه‌ها اتفاق می‌افتد.

البته Burn-In با پیشرفت فناوری ساخت دیگر یك معضل نیست و بسیاری از تولیدكنندگان در تلویزیون‌های خود این مسئله را با قرار دادن امكاناتی همانند Anti-Burn برطرف كرده‌اند. در ال‌سی‌دی ها هم مسئله پیكسل سوخته همانند صفحه‌نمایش‌های ال‌سی‌دی وجود دارد، ولی به علت اندازه بزرگ‌تر تلویزیون نسبت به صفحه‌نمایش، حركت و تغییر رنگ دائم و همچنین فاصله دورتری كه شما از تلویزیون قرار می گیرید، حتی در صورت وجود چند عدد از آن‌ها چندان آزار‌دهنده نخواهند بود (برنده: هرچند با پیشرفت فناوری ساخت این مسئله مدام در حال كمتر شدن است، ولی به هر صورت برنده ال‌سی‌دی است كه اساساً این مشكل را ندارد).

‌پخش تصاویر با حركت سریع

در ال‌سی‌دی‌ها برخلاف پلاسما مشكل زمان پاسخ‌دهی وجود دارد. یعنی مدت زمانی طول می‌كشد تا ال‌سی‌دی بتواند یك فریم را جایگزین فریم قبلی كند. این مسئله باعث می‌شود به هنگام پخش تصاویری كه دارای صحنه‌هایی با حركت سریع هستند، سایه‌ای از فریم قبلی روی صحنه باقی بماند. البته این مسئله هم به مرور در حال بر طرف شدن است و با ساخت مدل‌هایی با زمان‌های پاسخ‌دهی كمتر از هشت میلی‌ثانیه نگرانی‌ها از این بابت كمتر شده است. پلاسما به خاطر فناوری خاص خود اساساً این مشكل را ندارد (برنده: پلاسما).

‌امكان استفاده در ارتفاع

تغییر ارتفاع در كار ال‌سی‌دی‌ها اختلالی ایجاد نمی‌كند. به همین خاطر است كه شركت‌های هواپیمایی در هواپیماهای خود از ال‌سی‌دی استفاده می‌كنند.

در ارتفاع‌های بالاتر از 6500 پا كم شدن فشار هوا باعث ایجاد نویز در تلویزیون‌های پلاسما می‌شود كه ممكن است چندان مورد پسند نباشد. به همین خاطر در ارتفاع‌های بالا سعی می‌شود از تلویزیون‌های ال‌سی‌دی استفاده شود (برنده: ال‌سی‌دی).

‌طول عمر

یكی از نكاتی كه سازندگان ال‌سی‌دی تبلیغ می‌كنند، طول عمر آن‌ها است كه تا حدود شصت هزار ساعت كار می‌كند. در واقع طول عمر ال‌سی‌دی مدت زمانی است كه میزان نور پس زمینه آن‌ها به نصف كاهش پیدا كند.

در پلاسما به خاطر این‌كه وظیفه تولید نور بر عهده هر سلول است و این كار از طریق فسفرهای داخل آن صورت می‌گیرد، نیمه‌عمر پلاسما را مدت زمانی در نظر می‌گیرند كه درخشندگی این فسفرها به نصف كاهش پیدا كند.

در مدل‌های جدید پلاسما هم سازندگان معمولاً طول عمر شصت هزار ساعت را تبلیغ می‌كنند (برنده: بستگی به مدل، شركت سازنده و كیفیت ساخت هردو می‌توانند برنده باشند).

‌اندازه

ساخت پلاسما در اندازه‌های كوچك چندان به صرفه نیست. به همین خاطر شما مدل‌های پلاسما را در اندازه‌های بالای 42 اینچ مشاهده می‌كنید. برعكس آن ساخت ال‌سی‌دی در اندازه‌های بزرگ هم هزینه بسیار بیشتری را می‌طلبد. به همین خاطر برای اندازه‌های زیر چهل اینچ ال‌سی‌دی و برای اندازه‌های بالای شصت اینچ پلاسما انتخاب می‌شود (برنده: در این مورد هم با توجه به خصوصیات هر دو مدل برنده‌اند).

‌مصرف توان

ال‌سی‌دی به خاطر منبع نور جداگانه‌ای كه دارد، برای تولید نور انرژی زیادی صرف نمی‌كند. در صورتی كه پلاسما انرژی بیشتری می‌طلبد كه معمولاً دو برابر ال‌سی‌دی است. به همین خاطر اگر مصرف انرژی اهمیت زیادی برای شما دارد، ال‌سی‌دی برنده است (برنده: ال‌سی‌دی).

‌برنده نهایی

به نظر می‌رسد كه هر دو رقیب در امتیازها با هم مساوی هستند. در دنیای واقعی نیز شرایط به همین گونه است و با قطعیت نمی‌توان گفت كه كدام‌یك بر دیگری برتری دارد. اگر به دنبال یك تلویزیون خانگی هستید، LCD گزینه بهتری است. اصولاً تلویزیون‌های پلاسما برای مصارف خانگی ساخته نشده‌اند. اما اگر دنبال یك تلویزیون با اندازه بزرگ و كیفیت عالی برای یك سالن كنفرانس، سالن‌های عمومی و سالن بزرگ خانه خود می‌گردید، پلاسما را توصیه می‌كنیم. اولویت‌های شما تعیین می‌كند كه از كدام یك استفاده كنید و كدام یك بر دیگری برتری دارد.

منبع: نشریه عصر شبکه

اين ديسك‌ خوب است‌

از ابتداي طراحي و توليد ديسك‌هاي سخت تا به امروز شاهد تغييرات بسياري بوده‌ايم و فناوري‌هاي زيادي در رابطه با ديسك‌هاي سخت معرفي شده‌اند. ديسك‌هاي سخت اوليه حجم بسيار پاييني داشتند. با تغيير فناوري‌هاي ذخيره‌سازي و افزايش چگالي ظرفيتي ديسك‌ها امروز شاهد ديسك‌هاي سخت پرظرفيت هستيم. ضمن اين‌كه ابعاد آنها نيز تا حد چشمگيري كاهش يافته است. با تغييرات ديگر فناوري از جمله فناوري انتقال اطلاعات، سرعت ديسك‌هاي سخت نسبت به نمونه‌هاي پيشين افزايش زيادي داشته است.

براي مثال يكي از آخرين اين فناوري‌ها، SATAIII كه قادر است اطلاعات را با سرعت 600 مگابايت در ثانيه منتقل كند. همچنين با افزايش سرعت گردش ديسك‌ها از 5400 به 7200 و از 7200 به 10000 دور در دقيقه باز هم در جهت افزايش سرعت و كارايي گام برداشته شد. ميزان مصرف انرژي، ضربه‌پذيري و ... موارد ديگري هستند كه توليد‌كنندگان ديسك‌هاي سخت‌ تلاش مي‌كنند تا در كنار ساير فاكتورها در ديسك‌هاي سخت آنها را بهبود ببخشند.

Securepark

از ابتدا تا به امروز، ديسك‌هاي سخت به ضربه‌‌‌پذيري مشهور بوده‌اند. همواره در تكان‌هاي شديد و ضربه‌ها، اين نگراني وجود داشته است كه دردرجه اول، ديسك سخت آسيب نبيند. بسياري از شركت‌هاي توليد كننده، در بسته‌بندي دروني ديسك سخت و نيز بسته‌بندي نهايي آن از روش‌ها و موادي استفاده مي‌كنند تا حتي‌الامكان ضربه را جذب كنند تا به ديسك آسيبي نرسد. اما در اين راستا فناوري جديدي نيز به نام securepark از جانب شركت western digital معرفي شده است كه ديسك‌هاي سخت را در برابر ضربه مقاوم‌تر مي‌سازد.

اين فناوري به هنگام تغيير سرعت ديسك يا به هنگام ضربه و تكان‌هاي ناخواسته، هر ديسك را به‌سرعت به كنار صفحات هدايت كرده و به اصطلاح به پارك هد در جاي امن، از برخورد هد با صفحات ديسك جلوگيري كرده و به اين ترتيب مانع آسيب‌ ديدن ديسك و اطلاعات درون آن مي‌شود. البته اين معناي ضد ضربه شدن ديسك نخواهد بود. بلكه اين فناوري تنها ضربه‌پذيري ديسك را تا حدي بهبود مي‌بخشد. اما همچنان بايد ديسك را از تكان و ضربه شديد دور كرد.

سرعت گردش

بعد از ديسك‌هايي با سرعت گردش 10000 دور در دقيقه، سال گذشته شركت fujitsu و Seagate براي اولين‌بار در دنيا ديسك سختي طراحي كرد كه سرعت چرخش 15000 دور در دقيقه داشت. اين ديسك سخت 5/2 اينچي از واسط‌ (serial Attached SCSI) و SATA پشتيباني مي‌كرد.

Hot swap

از ديگر قابليت‌هايي كه ديسك‌هاي سخت قديمي‌تر نداشتند و ديسك‌هاي جديد دارند، قابليت hot swap است. به اين معنا كه برخلاف ديسك‌هاي قديمي كه موقع وصل يا جدا كردن آنها از سيستم، بايد دستگاه را خاموش مي‌كرديم. ديسك‌هاي جديد اين قابليت را دارند كه در حين كار و فعاليت آنها را از سيستم جدا كرد يا به سيستم متصل كرد. در اين صورت سيستم عامل اين تغيير را احساس كرده و قابليت‌‌هاي بعدي خود را با توجه به شرايط جديد در نظر خواهد گرفت.

ديگر فناوري‌ها

فناوري ديگري به نام Intelliseek وجود دارد كه با محاسبه سرعت بهينه دسترسي هدر به سيلندر موردنظر روي ديسك به مصرف كمتر انرژي كمك مي‌كند و همچنين از ميزان سر و صدا و لرزش ديسك نيز مي‌كاهد. به طور مشابه فناوري Intelli Power با تنظيم سرعت گردش ديسك و نرخ انتقال‌داده‌ها و استفاده از الگوريتم‌هاي Caching، هم در مصرف انرژي صرفه‌جويي مي‌كند و هم كارايي و بازدهي ديسك را به حد پايداري مي‌رساند.

براي كاهش مصرف انرژي، فناوري ديگري نيز به نام Intellipark وجود دارد كه در زمان بي‌كاري ديسك،‌ هد را تخليه الكتريكي كرده و درحاشيه ديسك پارك مي‌كند و خواندن و نوشتن آن را متوقف مي‌كند. فناوري (Rotary Acceleration Feed Forward) عملكرد و كارايي درايو را در زماني كه ديسك در حالت مايل و به پهلو قرار دارد و در سيستم‌هاي چند درايوي مثل سرورها و... بهبود مي‌بخشد.

فناوري ديگري به نام Stabletrac وجود دارد كه براي ايمن‌سازي چرخش موتور و ثبات صفحات ديسك براي مكان‌يابي دقيق سيلندرهاي ديسك به هنگام خواندن و نوشتن‌داده‌ها طراحي شده است. اين فناوري كارايي ديسك را در برابر لرزش‌هاي ناشي از چرخش افزايش مي‌‌دهد.

فناوري‌هاي ديگري نيز براي افزايش كارايي و اطمينان‌پذيري ديسك وجود دارند و اين فناوري‌ها روز به روز در حال به روز رساني و پيشرفت هستند تا در نهايت محصول قابل اعتمادي به كاربران ارائه كنند.

نويسنده: پارسا ستوده

حافظه لپ تاپ خود را افزایش دهید

اضافه كردن RAM برای بهبود عملكرد

با وجود اینكه پردازشگرهای لپ تا‌پ‌ عمـلكرد خـوبی در زمـیـنه متـعادل سازی سـرعت انـجام كار و مـصرف كم برق دارند، ولی در مـجموع پردازشگرهای كامپیوترهای دسك‌تاپ از آنها پیشی گرفته‌اند.

مهم‌تر اینكه كامپیوترهای دسك‌تاپ از نظر سرعت بالاتر هارددرایو كه بیشترین تاثیر را در سرعت كلی سیستم دارد، نسبت به لپ تا‌پ‌ها برتری دارند. چاره این امر برای افرادی كه از لپ تا‌پ‌ها استفاده می‌كنند این است كه وابستگی آنها به هارددرایو را به حداقل برسانند.

منظور از این سـخن، ارتقای RAM اسـت. هر چـقدر یـك لپ تاپ بتـواند اطلاعات بیـشـتری را در حافـظه پرسرعت خود جمع‌آوری كند، نیاز كمـتری به جمع‌آوری اطلاعات در حافـظه مجازی روی هارددرایـو خـود دارد و ایـن بـدان معناسـت كه زمـان انتـظار برای دستیابی به اطلاعات از روی دیسك چرخان نسبتاً كند، كمتر می‌شود.

افزودن یا جایگزین كردن RAM، به آسانی وصل كردن كابل USB است. می‌توانید لپ تاپ خود را برای انجام چنین كاری به مراكز خدمات كامپیوتر ببرید، اما این كار فقط هدر دادن پول است. مگر اینكه واقعاً هیچ‌گونه مهارت مكانیكی در زمینه كامپیوتر نداشته باشید.

برای اجرای ویندوز XP به طور معمول RAM یك گیگابایتی كفایت می‌كند. اما در صورتی كه با فایل‌های ویدئویی، Microsoft یا بازی‌هایی كه نیاز به RAM بالا دارند، كار می‌كنید، استفاده از RAM بالاتر بهتر است.

ویندوز ویستا با RAM 2گیگابایتی و بالاتر، به بهترین شكل اجرا می‌شود، هرچند كاربرانی كه فشار زیادی به كامپیوتر خود نمی‌آورند، می‌توانند موقتاً با RAM 1/5گیگابایتی هم كار خود را پیش ببرند.

تـوجه داشـته باشـید كه ارتـقا دادن RAM مـنوط بـه كاهش بازده كار اسـت. برای مـثال مـمـكن اسـت حافظه لپ تاپی كه از ویندوز ویستا استفاده می‌كنـد را از 2 گیگابایت هم بالاتر ببرید، ولی تغییری در آن احساس نكنید. لپ تا‌پ‌های تـك كاربـر حـتی اگر ویـستا و Office 2007 هم روی آن نصب باشد، نیاز چندانی به حافظه 3 یا حتی 4 گیگابایتی ندارند.

از سوی دیگر، بدون تردید نیازهای آینده مقادیر عجیب و غریب حافظه‌های امروزی را ناچیز نشان خواهد داد. (یادمان باشد كه روزی كامپیوترهای 64 بیتی بالاترین مدل كامپیوتر بودند.) گرچه شاید در آن زمان لازم باشد كه به طور كلی به دنبال یك كامپیوتر كاملاً جدید باشید.

خرید RAM

تنها موضوعی كه در مورد ارتقای RAM باید نسبت به آن مهارت داشته باشید، خرید ماجول حافظه مناسب است.بسیاری از لپ تا‌پ‌ها از SODIMM استفاده می‌كنند كه از RAM كامپیوترهای دسك‌تاپ كوچك‌تر بوده و در نتیجه برای لپ تا‌پ‌ها مناسب‌ترند.

برای اینكه بدانید كامپیوتر كیفی شما تا چه مقدار RAM را پشتیبانی می‌كند و اینكه نوع كارت حافظه‌ای كه می‌پذیرد چیست و چه تعداد شیار SODIMM در آن وجود دارد، به سراغ دفترچه راهنمای كامپیوتر كیفی خود یا سایت شركت تولیدكننده آن بروید. هرچند اگر هم برخی از این اطلاعات را به دست نیاوردید، جای تعجب ندارد.

برای كسب آگاهی كامل باید نگاهی به RAM موجود در كامپیوتر كیفی خود بیندازید. در بسیاری از لپ تا‌پ‌ها با برداشتن پانل دسترسی كه در زیر كامپیوتر قرار دارد، به راحتی می‌توان به شیار‌های RAM دسترسی پیـدا كرد. با استفاده از یك پیچ گوشتی كوچك این صفحه را باز كنید. احتمالاً در پیدا كردن RAM مشكلی نخواهید داشت؛ مگر آنكه پشت قطعه دیگری مانند هارددرایو قرار داشته باشد كه البته این قطعات هم قابـل برداشتـن هستند. حواسـتان باشد درصورتی كه مجبور به برداشتن قطعه‌ای شدید، در پایان كار نسبت به قرار دادن آن در محل خود، اطمینان حاصل كنید.

به محض اینكه محل RAM را پیدا كردید، هرگونه شماره‌ای كه روی برچسب آن وجود دارد را به همراه اسم تجاری آن یادداشت كنید.

اگر برای دیدن برچسب آن نیاز به برداشتن كارت دیگری بود، ابتدا قسمت فلزی میز یا صندلی خود را با دست لمس كنید تا الكتریسیته ساكن بدن خود را تخلیه كنید. برای اطلاعات بیشتر به مقاله "حفاظت در برابر ESD " مراجعه نمایید.

شیارهای SODIMM معمولاً زایده‌ای فنری دارند و زمانی كه كارت حافظه به درستی در جای خود قرار گیرد، این زائده‌ها در شكاف‌های موجود در لبه كارت حافظه چفت می‌شوند. برای بیرون آوردن SODIMM، زائده‌ها را از درون شكاف خارج كنید. ممكن است برای این كار اهرم‌های كوچكی وجود داشته باشند كه شما باید آنها را فشار دهید. این عمل به بالا آمدن لبه فوقانی كارت حافظه منجر می‌شود یا دست كم این امكان را به شما می‌دهد تا بتوانید با ناخن‌های خود آن را بالا بكشید. در یك زاویه مشخص، بیرون كشیدن كارت از شیار میسر می‌شود. به این موضوع كه كامپیوتر كیفی شما یك یا دو شیار SODIMM دارد، توجه داشته باشید، زیرا با اضافه كردن یك RAM به حافظه موجود، به جای جایگزین كردن آن، می‌توانید در هزینه صرفه‌جویی كنید.

سپس وب‌سایت سازنده SODIMM خود را پیدا كرده و شماره مـدل كارت حافـظه خود را در آن بیابیـد. شما باید لیستی از ویـژگی‌های ماجـول خـود را پیـدا كنیـد كه شامل ظرفیت (مثلاً 512 مگابایت)، فركانس (مانند 667 كیلوهرتـز یا PC2- 5300)، نـوع كارت (مثل DDR2) و زمانـبندی آن باشد. (مانند 12-4-4-4؛ بعضی توزیع كننده‌ها فقط شماره اول را كه CL یا CAS نامیده می‌شود، یادداشت می‌كنند.)

شما می‌توانید به شكل مجازی تمام مدل‌های اخیر SODIMM را در سایت‌های توزیع كنندگان پیدا كنید، هرچند فروشگاه‌ قطعات كامپیـوتری یا لـوازم الـكترونیكی مـحل شما مـمكن اسـت تنها چند مدل معروف آن را داشته باشند. شایـد به این نتیجه هم برسید كه شركت تولیدكننده كامپیوتر شـما یكی از گران‌‌فروش‌ترین توزیع كننده‌های RAM است.

در مـورد RAMهای قدیـمی‌تر، شایـد لازم باشـد كه تـعداد پین‌های آن را بشمارید. (پین‌ها اتـصالاتی هستند كه در كانكتورهای كناری وجود دارند.) و از طریق جست‌وجو در Google Images و تصاویر موجود در آن، تعداد پین‌ها را با هم مطابقت دهید. برای مثال، اگر به دنبال SODIMM دارای 144 پین هستید و تصویر كارتی را پیدا كردید كه دقیقاً مشابه كارت خودتان است، صفحه وبی كه تصویر مذكور در آن قرار دارد احتمالاً نـوع آن كارت را مـثلاً EDO یا SDRAM مشـخص كرده است.

به اعداد توجه داشته باشید

خرید كارت حافظه‌ای با مشخصاتی كه كامپیوتر كیفی شما آن را پشتیبانی كند یا چیزی بهتر از آن، از اهمیت بالایی برخوردار اسـت. (در قـسمت "خرید RAM بهتر" توضـیح بیشتری در این خصوص داده شده اسـت.) اگر درصدد جایگزین كردن SODIMM هستید، مسلماً نمی‌خواهید كه با نصب یك حافظه كندتر، سرعت عملكرد خود را از دست بدهید. اگر هم قصد دارید كارت RAM دیگری را اضافه كنید، مطابقت داشتن مشخصات آن با حافظه موجود، احتمال خطا را كاهش خواهد داد.

به عنوان مثال، حافظه‌ای كه تهیه می‌كنید، باید از نظر درجه‌بندی فركانس، مثلاً 800 مگاهرتز یا 6400-PC2 با RAM موجود یكسان بوده یا بهتر از آن باشد. (درجه‌بندی كامپیوترهای شخصی بر مبنای فركانس حافظه ضربدر 8 محاسبه می‌شود. مانند 3200-PC برای حافظه 400DDR مگاهرتز یا 5300-PC2 برای حافظه 667DDR2مگاهرتز.) اگر فركانس RAM خریداری شده پایین‌تر از قبلی باشد، كامپیوترهای شما كندتر به نظر می‌رسد و ممكن است پیغام خطا نیز بدهـد كه البته ایـن به تنظیـمات حافـظه در BIOS بستگی دارد. ایـمن‌تریـن حالـت آن اسـت كه از RAM با سـرعـت بالاتر استـفاده كنید. هرچند نـیازی به صرف هـزینه بیشتر برای حافظه با فركانس بالاتر نیست. (مثلاً جایگزین كردن 800SODIMM مگاهرتز به جای كارت 533 مگاهرتز)، مگر اینكه تصمیم داشته باشید با سرعت بسیار زیادی كار كنید. (سرعت بسیار زیاد عمر باتری را كاهش می‌دهد، بنابراین اغلب استفاده كنندگان از كامپیوترهای همراه، دست به ایـن كار نمی‌زنند.) در نهایت اگر لپ تاپ شما از حافظه دو كانال (dual-channel) پشتیبانی می‌كند، از مطابقت داشتن هر دو SODIMM كه می‌خرید، اطمینان حاصل كنید. اگر كارت‌های RAM با یكدیگر مطابقت نداشته باشند، ممكن است عملكرد كامپیوتر را به حالت تك كاناله (single-channel) ببرند.

طریقه نصب

برای جایگذاری یك SODIMM جدید، لبه كانكتور آن را با زاویه حدوداً 45 درجه داخل شیار قرار دهید. زمانی‌كه تا حد امكان داخل شیار شد، كارت را مستقیماً به سمت پایین فشار دهید. اگر همه چیز سر جای خود قرار داشته باشد، زبانه‌های فنری شیار در شكاف‌های لبه كناری SODIMM چفت می‌شود و كارت به حالت كاملاً خوابیده قرار می‌گیرد. اگر این‌گونه نشد، كار را از نو انجام دهید.

اگر پیش از بستن پانل دسترسی لازم بود كه سایر قطعات را نیز به جای خود برگردانید،‌ مطمئن شوید كه همه چیز درست سر جای خود قرار گرفته است. حتی اگر یك كابل هم به شكل صحیح سرجای خود نرفته باشد یا یكی از پایه‌های هارددرایو درست نصب نشده باشند، پانل دسترسی سر جای خود قرار نخواهد گرفت،‌ مگر اینكه مشكل را حل كنید.

ورودی نادرست، نتایج بیهوده

نكته آخر اینكه همان‌طور كه استفاده از RAM ارزان‌قیمت در كامپیوترهای دسك‌تاپ می‌تواند موجب بی‌ثباتی و بروز خطا در كار شود، استفاده از حافظه‌های متفرقه نیز كار كامپیوتر كیفی شما را مختل می‌كنند. همواره سراغ مارك‌های مطمئن نظیر Corsair ،Crucial و OCZ بروید.

خرید RAM بهتر

مشخصات RAM موجود در كامپیوترتان را پیدا كنید. آن‌گاه با توجه به آن حافظه‌ای بخرید كه از نظر مشخصات یا با آن یكسان بوده یا از آن بهتر باشد. توجه داشته باشید كه توانایی‌ها و تنظیمات BIOS كامپیوتر كیفی شما مشخص می‌كند كه آیا RAM با فركانس بالاتر یا زمان‌بندی محدودتر، می‌تواند موجب بهبود عملكرد كامپیوتر شما شود یا خیر؟

مترجم: منصور عزیزی

ماهنامه وب

تولد 60 سالگی اولین کامپیوتر

شصت سال پیش در یک آزمایشگاه در شهر منچستر اولین "کامپیوتر مدرن" ساخته شد. این کامپیوتر که " ماشین آزمایشگاهی در مقیاس کوچک " (Small Scale Experimental Machine) یا "بیبی" (Baby) نام داشت اولین ماشینی بود که دارای حافظه برای ذخیره کردن یک برنامه بود.

این کامپیوتر که در ابعادی به اندازه یک اتاق ساخته شده بود این امکان را داشت تا بدون دستکاری در سخت افزار آن دستورات مختلفی را اجرا کند. این دستگاه راه را برای ساختن اولین کامپیوتر شخصی مدرن باز کرد.

این رایانه در 21 ژوئن 1948 در لابراتوارهای دانشگاه منچستر انگلیس پا به عرصه وجود گذاشت. دانشگاه منچستر و انجمن کامپیوتر بریتانیا از آقای توتیل و سه عضو دیگر گروه سازنده این کامپیوتر که اکنون در قید حیات هستند جمعه گذشته طی مراسمی تقدیر کرد.

حافظه برای ماشین

"بیبی" جانشینی برای ماشین‌هایی نظیر ENIAC ساخته آمریکایی‌ها و "کلوسوس" Colossus ساخته دانشمندان بریتانیایی بود.

ENIAC برای این ساخته شده بود تا مسیر موشک‌های آمریکایی را محاسبه کند و وظیفه "کلوسوس" این بود که پیام‌های مرکز فرماندهی ارتش آلمان را، در طول جنگ جهانی دوم برای بریتانیایی‌ها رمز گشایی کند.

هر دوی این کامپیوترها امکان برنامه‌ریزی برای کارهای دیگر را هم داشتند اما این کار نیازمند ایجاد تغییرات سخت افزاری در شبکه سیم‌کشی این کامپیوترها بود. طراحی و ساخت "بیبی" با هدف رفع این محدودیت انجام شد.

"کریس برتون" از "انجمن حفاظت از کامپیوتر" می گوید "بیبی" بر اساس برداشتی که ما امروز از کامپیوتر داریم، اولین کامپیوتر دنیا بود. این دستگاه یک سخت افزار بود که می‌توانست برنامه‌های مختلفی را که به آن داده می‌شود، اجرا کند.

نکته کلیدی که این امکان را به این کامپیوتر می‌داد، حافظه ای بود که از "لامپ پرتوهای کاتدی" یا CRT ساخته شده بود و می‌توانست یک برنامه را در خود ذخیره کند.

این حافظه به گفته آقای برتون مانند نسخه‌ای آنالوگ از حافظه "دی رم" (DRAM) یا حافظه دیجیتالی بود که در کامپیوترهای امروزی استفاده می‌شود.

در این حافظه آنالوگ از بار الکتریکی برای شناسایی اطلاعات باینری استفاده می‌شد. بار مثبت به معنی عدد یک بود و بار منفی به معنی عدد صفر.

بارهای الکتریکی مختلف به وسیله یک شبکه فلزی که به صفحه لامپ وصل بود خوانده می‌شدند و لامپ دیگری که به طور موازی به حافظه وصل بود، این اطلاعات را به صورت تصویری نمایش می‌داد.

با این ترتیب عدد یک به صورت یک خط و عدد صفر به صورت نقطه نمایش داده می‌شدند. از این طریق کسانی که با این کامپیوتر کار می کردند می‌توانستند تصویری از آنچه که در حافظه ذخیره شده بود را ببینند.

این حافظه به برنامه نویسان 1024 بیت یا 128 بایت فضا برای برنامه نویسی می‌داد. در این فضا هم برنامه و هم اطلاعات مورد نیاز برنامه باید ذخیره می گردید. این مقدار در مقایسه با حافظه‌هایی که در کامپیوترهای امروزی به کار می‌روند بسیار ناچیز است. امروزه یک حافظه دیجیتال که یک گیگابایت حجم دارد، هشت میلیارد بیت فضا در اختیار برنامه نویسان قرار می‌دهد.

دوران پر شور و شوق

با این حال حجم کم حافظه در اولین کامپیوتر مدرن جهان نتوانست مانعی برای دانشمندان دانشگاه منچستر باشد و آنها توانستند با در اختیار داشتن همین میزان حافظه، برنامه‌های بسیار پیچیده‌ای بنویسند. آقای برتون می‌گوید حتی با چنین محدودیتی هنوز می‌شود برنامه های جالب و پیچیده نوشت.

به گفته آقای برتون اگرچه این برنامه ها کارایی چندانی نداشتند، اما آن زمان کسی به کارایی این برنامه‌ها توجه نمی کرد بلکه این عملی بودن و اجرا شدن برنامه‌ها بود که مهم بود.

اولین برنامه برای این کامپیوتر توسط "تام کیلبرن" نوشته شد. هدف این برنامه این بود که بزرگترین "مقسوم علیه" یک عدد اول را پیدا کند.

این برنامه به منظور آزمایش نوشته شده بود. آقای توتیل به یاد می‌آورد اجرای برنامه آنقدر طولانی شد که گروه این فرصت را داشت تا تمام مدارها را در حال کار ببیند و مدارهایی را که درست کار نمی‌کردند پیدا کند.

انتخاب عدد اول به دلیل محدودیت‌های نمایشی کامپیوتر بود. بزرگترین "مقسوم علیه" یک عدد اول به جز خود آن عدد، عدد یک است. به این ترتیب اگر برنامه بدرستی اجرا می‌شد باید به عدد یک می‌رسید. پس اگر کامپیوتر پس از انجام محاسبات، یک خط نمایش می داد که نماینده عدد یک بود، برنامه درست اجرا شده بود و کامپیوتر درست کار می‌کرد.

گروه در نهایت مهارت بیشتری پیدا کرد و به حجم حافظه کامپیوتر اضافه کرد. بعد از "بیبی" کامپیوتری به نام " منچستر مارک یک" Manchester Mark I و بعد از آن اولین کامپیوتر چند منظوره تجاری به نام " فرانتی مارک یک" Ferranti Mark I ساخته شد.

آقای برتون این دوران را هیجان انگیز، خارق العاده و پر شور می‌داند. نمونه‌ای واقعی از اولین کامپیوتر مدرن جهان (که نام اصلی آن SSEM است) در موزه علوم و صنایع در منچستر به نمایش گذاشته شده است.

منبع: اینترنت